Eviasmile:Ψάχνοντας την Ειρήνη στο 2026
Πριν από λίγες ημέρες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης. Και αναρωτιέμαι πραγματικά, τι σημαίνει πια αυτή η λέξη; Πέρασαν χρόνια από τότε που άρχισα να αποτυπώνω αυτές τις σκέψεις, κι όμως η αίσθηση παραμένει ίδια. Παιδιά συνεχίζουν να φεύγουν τόσο άδικα—είτε στην άσφαλτο, όπως ο Σταύρος και ο Βαγγέλης που δεν ξεχνάμε ποτέ, είτε από αρρώστιες, από φυσικές καταστροφές, από την απουσία πρόληψης. Περιστατικά που πληθαίνουν γύρω μας, κάνοντάς μας να νιώθουμε πως ζούμε σε έναν διαρκή, ακήρυχτο πόλεμο με την καθημερινότητα. Τα δάση μας δοκιμάστηκαν σκληρά όλα αυτά τα χρόνια για την ικανοποίηση συμφερόντων και από εγκληματικές αμέλειες. Οι πλημμύρες—σαν εκείνο το εφιαλτικό ξημέρωμα της 9ης Αυγούστου που τα πάντα έγιναν ποτάμι—άφησαν ανεξίτηλα σημάδια. Κι όμως, μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να καταρέει και να ξαναγεννιέται βίαια, εγώ συνεχίζω να ψάχνω την Ειρήνη. Και ξέρετε κάτι; Την βρίσκω ξανά και ξανά. Την βρίσκω στα χαμόγελα των μικρών παιδιών που βλέπω κάθε πρωί στο σχολείο—αυτή...
