Το έγκλημα στην εκπαίδευση συνεχίζεται. Του Στέφανου Ξενάκη

 

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ

Όλοι το γνωρίζουμε. Το είχαμε υποστεί κι οι ίδιοι όταν ήμασταν σχολείο, κυρίως στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Όμως πλέον ξεκινάει από το Δημοτικό και δυστυχώς κι από το Νηπιαγωγείο. Το γνωρίζουμε, το ανεχόμαστε και δυστυχώς συχνά το αναπαράγουμε.

Τα παιδιά στο σχολείο αντί να αγαπούν να μαθαίνουν, μαθαίνουν να αποστηθίζουν. Το κάναμε κι εμείς όταν ήμασταν στα θρανία, το υφίστανται τα παιδιά μας κι αν μείνουμε άπραγοι, θα το υποστούν και τα παιδιά των παιδιών μας.

Πολύ δύσκολα θα συναντήσεις κάποιον να διαφωνεί κι όμως το εξοργιστικό είναι ότι δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Ως γονείς έχουμε σιωπηρά αποδεχτεί ότι και τα παιδιά μας θα περάσουν αυτόν τον «Μεσαίωνα», ο οποίος θα τα πάει πολύ πίσω, με κίνδυνο να μην καταφέρουν ποτέ να ξανασηκώσουν κεφάλι. Κι οι εκπαιδευτικοί - ευτυχώς με κάποιες εξαιρέσεις - το έχουν αποδεχτεί κι αυτοί. Για λίγες δεκαετίες θα το υποστούν κι οι ίδιοι, αλλά και οι μαθητές τους κι απλά περιμένουν υπομονετικά τη συνταξιοδότησή τους, μέχρι να συνεχίσουν κι οι νεότεροι συνάδελφοί τους τη σκυταλοδρομία του ολέθρου. 

Γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μας στερούνται ύπνο, παιχνίδι, δημιουργικότητα, και στο τέλος την ίδια τη γνώση που θα έπρεπε να είναι η αποστολή του σχολείου. Η αποστήθιση δεν έχει καμία σχέση με τη γνώση. Τουναντίον τη σκοτώνει.

Γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μας, ειδικά στην εφηβεία, μετά το τέλος του μαρτυρίου της αποστήθισης καταφεύγουν απελπισμένα στις συσκευές και τα TIKTOK για να χαλαρώσουν κι εθίζονται ακόμη πιο πολύ στις συσκευές τους, σε χαμηλή αυτοεκτίμηση και διαρκή αναζήτηση ντοπαμίνης που τα οδηγεί σε συγκρίσεις που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε δυστυχία και κατάθλιψη.

Γνωρίζουμε ότι η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΓΝΩΣΗ είναι η βάση για μια ζωή με νόημα. Το γνωρίζουμε κι όμως κάνουμε καθετί για να τη σκοτώσουμε συνεχίζοντας και μάλιστα ενισχύοντας το παρωχημένο σύστημα όπου το βασικό του μέλημα είναι να βγει η ύλη του Υπουργείου.

Γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μας διψάνε να ακούν ενδιαφέροντες εκπαιδευτικούς και ομιλητές, όπου αυτά που θα τους πουν έχουν άμεση σχέση με την πραγματική ζωή. Τα έχουμε δει να κάθονται αφοσιωμένα επί ώρες, χωρίς να νοιάζονται για τις συσκευές τους, παρακολουθώντας αυτούς τους ανθρώπους κι όμως δεν κάνουμε κάτι για να τους πολλαπλασιάσουμε. Γνωρίζουμε ότι ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΔΙΨΑΝΕ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ κι όμως δεν τους τη δίνουμε.

Γνωρίζουμε τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Γνωρίζουμε ότι πίσω από μια ευτυχισμένη ζωή είναι η ικανότητά μας να ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ. Να μιλάμε και να ακούμε. Να κατανοούμε και να συναισθανόμαστε. Γνωρίζουμε ότι η ποιότητα της ζωής μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ποιότητα των σχέσεών μας και η ποιότητα των σχέσεών μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την ποιότητα της επικοινωνίας μας. Και στην τελική τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή; Να μαθαίνουμε να κάνουμε δύσκολες, άβολες και βαθιές συζητήσεις, ή να παγαγαλίζουμε; Κι όμως συνεχίζουμε να παπαγαλίζουμε.

Γνωρίζουμε ότι αυτό που θα προάγει τη ζωή των παιδιών μας είναι Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ. Να επιλέγουν σωστά στη ζωή τους. Η ικανότητά τους να παίρνουν σωστές αποφάσεις Ο Dyer έλεγε ότι «ευφυία είναι με τις τωρινές μου επιλογές να εξασφαλίζω τη μελλοντική μου ευημερία». Το γνωρίζουμε αλλά προάγουμε την αποστήθιση κι όχι την ευφυΐα. Γνωρίζουμε ότι στους πίνακες Pisa της ΕΕ, τα ελληνόπουλα είναι από πρώτα στην αποστήθιση χωρίς καν να έχουν την ικανότητα να χρησιμοποιήσουν την όποια γνώση για να επιλέξουν σωστά. Κι όμως δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό.

Γνωρίζουμε ότι το ΕΠΙΠΕΔΟ ΧΑΡΑΣ σε μια χώρα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος και με τον ελεύθερο χρόνο που έχουμε σαν παιδιά και σαν ενήλικοι για να δημιουργήσουμε τη ζωή που επιθυμούμε. Στο World Happiness Report οι χώρες με τα υψηλότερα επίπεδα χαράς είναι οι χώρες με τα πιο προηγμένα εκπαιδευτικά συστήματα, οι Σκανδιναβικές χώρες, που όχι μόνο δεν φορτώνουν τα παιδιά με περιττό homework, αλλά το απαγορεύουν από κάποιο σημείο και μετά, για να έχουν τα παιδιά ελεύθερο χρόνο. Η χώρα μας βρίσκεται στην 58η χώρα κι εμείς συνεχίζουμε να παράγουμε δυστυχισμένους ανθρώπους με ένα παρωχημένο εκπαιδευτικό σύστημα που στεγνώνει το μυαλό και την ψυχή.

Γνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ στη ζωή μας. Γνωρίζουμε ότι η ικανότητά μας να νιώθουμε τα αληθινά μας συναισθήματά είναι ίσως το βασικότερο συστατικό της ζωής. Γνωρίζουμε ότι η ικανότητα μας να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας είναι πίσω από μια ζωή με νόημα. Γνωρίζουμε ότι η ανικανότητά μας να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας είναι από τις σημαντικότερες αιτίες που αρρωσταίνουμε. Όταν πήγα σχολείο, από το νηπιαγωγείο μέχρι και τις πανελλήνιες, δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να με ρωτήσει πως νιώθω. Όλοι με ρωτούσαν τι έμαθα. (δηλαδή τι απομνημόνευσα). Δυστυχώς 40 χρόνια μετά, με ελάχιστες εξαιρέσεις το ίδιο υφίστανται και τα παιδιά μας. Παντελώς αποκομμένα από τα συναισθήματά μας. Όχι όμως κι από άχρηστες πληροφορίες.

Γνωρίζουμε πόσο εξαιρετικά σημαντικός είναι ο καλός ΥΠΝΟΣ για τη ζωή μας. Για τη σωματική και την ψυχική ανάπτυξη. Για την ηρεμία και την υγεία. Γνωρίζουμε ότι όλοι μας χρειαζόμαστε 8 καλές ώρες ύπνου πόσο μάλλον τα παιδιά μας. Παρόλα αυτά τα φορτώνουμε με εξουθενωτικές απομνημονεύσεις, με συνεχή διαγωνίσματα και κουίζ. Γιατί; Για να βγει το πρόγραμμα του Υπουργείου. Κι όμως γνωρίζουμε ότι ο ελλιπής ύπνος καταστρέφει την υγεία των παιδιών μας. Και γνωρίζουμε ότι η στέρηση ύπνου τα κάνει πιο επιρρεπή σε αλκοόλ και τσιγάρο κι ακόμη πιο επιρρεπή στις συσκευές τους. Κι αντίστροφα.

Γνωρίζουμε ότι η καθημερινή ΑΣΚΗΣΗ και γυμναστική είναι ό,τι σημαντικότερο για τη σωματική και την ψυχική μας υγεία. Γνωρίζουμε ότι η σωματική άσκηση παράγει ευτυχισμένους και υγιείς ανθρώπους. Γνωρίζουμε ότι η άσκηση είναι ίσως ό,τι σημαντικότερο καθορίσει το πως θα γεράσουμε. Κι όμως σε αυτόν τον «Μεσαίωνα» του γυμνασίου και του λυκείου κάνουμε ό,τι περισσότερο περνάει από το χέρι μας για να στερήσουμε από τα παιδιά μας την αγαπημένη τους σωματική άσκηση. Και θα είναι ευχής έργον να την ξαναβρούν – εάν ποτέ την ξαναβρούν - στην ενήλική τους ζωή.

Γνωρίζουμε ότι η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ των παιδιών μας αναπτύσσονται στον ελεύθερο χρόνο τους. Γνωρίζουμε ότι η φαντασία και η δημιουργικότητά τους θα καθορίσει τις κλίσεις και τα ταλέντα τους και στο τέλος την ίδια τους τη ζωή. Κι όμως στο Γυμνάσιο και το Λύκειο κάνουμε ό,τι μπορούμε για να την εξαλείψουμε, μέσα από το εξουθενωτικό κι εν πολλοίς άχρηστο πρόγραμμα του Υπουργείου. «Να βγει η ύλη»… Ναι σκοτώνοντας ό,τι σημαντικότερο έχον τα παιδιά μας. Την ικανότητά και τη δίψα τους να δημιουργήσουν.

Γνωρίζουμε ότι η αγάπη για το διάβασμα και τα ΒΙΒΛΙΑ, καθορίζει μακροπρόθεσμα την επιτυχία και την ευτυχία στη ζωή. Τα παιδιά μας αγαπούν να διαβάζουν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Το βράδυ τα αποκοιμίζαμε με βιβλία. Κάποια στιγμή αγάπησαν και τα ίδια τα βιβλία κι άρχισαν να διαβάζουν. Όμως ποιος τα αδικεί στην πορεία που μισούν τα βιβλία κάπου εκεί στο διάβασμα, όταν μεταφέρουν τόνους άχρηστα βιβλία στις τσάντες τους και δημιουργούν τους πιο αρνητικούς νευροσυσχετισμούς σε σχέση με τα βιβλία, όταν αναγκάζονται να στερούνται ύπνο και χαρά για να απομνημονεύσουν άχρηστες πληροφορίες; Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί προτιμούν τις συσκευές και τα tiktok από τα βιβλία μεγαλώνοντας…

Ακόμη δεν έχω καταλάβει και κανένας δεν μου έχει εξηγήσει γιατί συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε κα να αναπαράγουμε αυτό το διαγενεακό έγκλημα που κλέβει χαρά, ευτυχία και στο τέλος κι υγεία και δημιουργεί με συνέπεια δυστυχισμένους ανθρώπους, οι οποίοι με τη σειρά τους θα δημιουργήσουν κι άλλους δυστυχισμένους ανθρώπους.

Το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό σύστημα δεν χρειάζεται άλλα μπαλώματα. Χρειάζεται ξήλωμα και ξαναφτιάξιμο. Ο τωρινός Υπουργός Παιδείας εξέλιξε ένα γραφειοκρατικό σύστημα στην προηγούμενη θητεία του που μας ταλαιπωρούσε επί γενεές και το εξέλιξε μέσα από το gov.gr, το οποίο είναι από τα πιο προηγμένα συστήματα την Ε.Ε.

Γιατί να μην κάνει το ίδιο και με την εκπαίδευση που στην τελική είναι απείρως πιο σημαντική;

Όσο ανεχόμαστε το συγκεκριμένο έγκλημα, ευθυνόμαστε κι εμείς οι ίδιοι.

Αν κρίνετε ότι μια κοινοποίηση θα βοηθήσει, παρακαλώ κάντε την.