Εις ανάμνησιν αγαθή (στην Ηρώ Μαραγκού) Ποίημα του Γιάννη Παπαμιχαήλ

---

Υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν φεύγουν, συνεχίζουν να φωτίζουν τον δρόμο των άλλων. Η Ηρώ υπήρξε μια τέτοια παρουσία∙ μια ψυχή που άφησε πίσω της απαλό άρωμα ανθρωπιάς, μια διαδρομή γεμάτη καλοσύνη, ευγένεια και εσωτερική δύναμη.

Ο αγαπητός φίλος και δημιουργός, Γιάννης Παπαμιχαήλ, χάρισε στην μνήμη της ένα ποίημα-ανάσα, ένα μικρό λυρικό άγγιγμα που μοιάζει να ψιθυρίζει από τον κόσμο του φωτός προς τον δικό μας. Ένα ποίημα που δε γράφτηκε απλώς με μελάνι, αλλά με την ουσία της μνήμης και την τρυφερότητα της καρδιάς.

Σε λίγο θα αποτελεί κομμάτι του Μονοπατιού της Ηρώς, εκεί όπου η φύση συναντά την ανάμνηση και κάθε βήμα έχει μέσα του μια ιστορία. Εκεί όπου ο άνεμος, το φως και η σιωπή θα διαβάζουν ξανά και ξανά τους στίχους, σαν να τους ψάλλουν προς τον ουρανό.

Η Ηρώ δεν λείπει· ταξιδεύει μέσα από τα ίχνη της. Μένει εκεί όπου την αγάπησαν, όπου περπάτησε, όπου χαμογέλασε. Και τώρα, μέσα από την τέχνη, γίνεται φως που δεν δύει.

Από καρδιάς ευγνωμοσύνη στον Γιάννη Παπαμιχαήλ για αυτή τη λεπτή και τόσο ουσιαστική προσφορά μνήμης.

---

Το ποίημα

Εις ανάμνησιν αγαθή
(στην Ηρώ Μαραγκού)

Μία σκιά ανάμνηση
έρχεται σα νυχτώνει
μέσα στο φως του φεγγαριού
μορφή ανθρώπου παίρνει.

Ήρεμη τώρα διάφανη
ανάερη ζυγώνει
στον χώρο που ’ναι γνώριμος
η μνήμη τηνε φέρνει.

Λογοτέχνης – Ζωγράφος
Γιάννης Παπαμιχαήλ

---