## Όταν η παρόρμηση προηγείται της σκέψης Του Γιώργου Πρατζίκου

Με αφορμή τη δική μου παρορμητικότητα είπα να ασχοληθώ. Όχι γιατί με έφερε μόνο σε δύσκολες στιγμές, αλλά γιατί με έφερε πιο κοντά στην αλήθεια μου. Γιατί κάθε παρορμητική μου πράξη έκρυβε μια εσωτερική ανάγκη που δεν άντεχε την αναβολή και ζητούσε άμεσα να ακουστεί.

Η παρορμητικότητα συχνά παρεξηγείται. Θεωρείται έλλειψη σκέψης, απουσία μέτρου, ένα ελάττωμα που πρέπει να διορθωθεί. Κι όμως, στην ουσία της, είναι μια έντονη μορφή ζωής. Είναι η στιγμή που το συναίσθημα προηγείται του λογισμού και η καρδιά μιλά πριν προλάβει να οργανωθεί η σκέψη. Όχι πάντα σωστά, αλλά σχεδόν πάντα αληθινά.

Στη δική μου διαδρομή, η παρορμητικότητα με οδήγησε και σε λάθη. Σε λόγια που ειπώθηκαν νωρίς, σε αποφάσεις που πάρθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως ήταν και η ίδια δύναμη που με έσπρωξε σε πράξεις γενναιότητας, σε επιλογές αυθεντικές, σε στιγμές όπου δεν πρόδωσα τον εαυτό μου για να γίνω αποδεκτός ή βολικός.

Στο Evia Smile, οι ιστορίες ξεκινούν πάντα από τον άνθρωπο. Από το βίωμα που γίνεται σκέψη και από τη σκέψη που γίνεται μοίρασμα. Έτσι κι εδώ: η παρορμητικότητα δεν χρειάζεται καταστολή, αλλά κατεύθυνση. Δεν χρειάζεται να σωπάσει, αλλά να μάθει πότε να μιλά. Όπως ένα ποτάμι που βρίσκει την κοίτη του χωρίς να χάνει τη δύναμή του.

Ζούμε σε μια εποχή που μας εκπαιδεύει να λειτουργούμε με ασφάλεια, να σκεφτόμαστε πριν νιώσουμε και να μετράμε πριν αγαπήσουμε. Όμως η ζωή δεν είναι μόνο σχέδιο και έλεγχος. Είναι και τόλμη. Και οι παρορμητικοί άνθρωποι, παρότι συχνά πληγώνονται, είναι εκείνοι που υπενθυμίζουν ότι το βίωμα προηγείται της ανάλυσης.

Ίσως τελικά η παρορμητικότητα να μην είναι ελάττωμα, αλλά ένδειξη ότι κάτι μέσα μας παραμένει ζωντανό. Κι αν καταφέρουμε να τη συνδυάσουμε με επίγνωση και ευθύνη, τότε μπορεί να γίνει όχι εμπόδιο, αλλά πυξίδα. Μια εσωτερική ορμή που μας οδηγεί λίγο πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε.

**Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν μας καθορίζουν οι σκέψεις που δεν κάναμε, αλλά οι αλήθειες που τολμήσαμε να ζήσουμε.**