Insider: Εδώ λέγονται αλήθειες

 

Το κόμμα… Καρυστιανού, το άδειασμα του Συλλόγου και οι αποκαλύψεις Πλακιά.Το είπε η ίδια ή, μάλλον, το περιέγραψε, δείχνοντας ότι είναι έτοιμη να κατέβει στον πολιτικό στίβο και προκαλώντας αντιδράσεις ακόμη και των μελών του Συλλόγου στον οποίο είναι πρόεδρος – αν και τελευταία στις παρεμβάσεις της υπογράφει ως «μητέρα της Μάρθης». Ακόμη πιο μεγάλο όμως ενδιαφέρον είχαν τα σχόλια του Νίκου Πλακιά.

Συγκεκριμένα, η Μαρία Καρυστιανού εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές δηλώνοντας πως ετοιμάζεται «κάτι μεγάλο», κάνοντας λόγο για κίνημα πολιτών που μπορεί να λάβει και τη μορφή κόμματος. Επιβεβαίωσε μάλιστα και τα περί επαφών της με μια… γερόντισσα καθώς και ότι πιστεύει στον Αρχάγγελο, τονίζοντας εκ νέου τα περί δικαιοσύνης και κάθαρσης στην πολιτική ζωή της χώρας.

Και ναι μεν η συζήτηση για το αν θα δημιουργήσει κόμμα και αν θα κατέβει στις εκλογές άνοιγε και έκλεινε και μέσα από αναφορές της ίδιας, εν τούτοις αυτήν τη φορά παρενέβη και ο Σύλλογος στον οποίο παραμένει –δεν έχει γίνει γνωστό κάτι άλλο– πρόεδρος για να την αδειάσει με ανακοίνωση στην οποία τονίζεται ότι δεν εκπροσωπεί τους σκοπούς του η στάση της Μαρίας Καρυστιανού.

Η ανακοίνωση αιχμηρή, όπως και οι αναρτήσεις αλλά και οι δηλώσεις του Νίκου Πλακιά –δεν είναι μέλος του Συλλόγου όπως και οι περισσότεροι γονείς θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών–, ο οποίος αφού δήλωσε το πρωί της Τρίτης ότι πλέον η Μαρία Καρυστιανού θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικός, στη συνέχεια έκανε και κάποιες αποκαλύψεις.

Συγκεκριμένα, μίλησε στον σταθμό POLITICA 89,8 της Κρήτης τονίζοντας ότι «αν κάποιος συγγενής θέλει να εκμεταλλευτεί τη φήμη ή να πολιτικοποιηθεί, είναι δικό του θέμα» για να προσθέσει αναφορικά με τη Μαρία Καρυστιανού πως «μπήκε στην αρένα με τα θηρία» και ότι «από εδώ και πέρα θα κρίνεται ως πολιτικός και όχι ως συγγενής».

Συνέχισε όμως λέγοντας πως «η εκμετάλλευση του κόσμου που κατέβηκε στους δρόμους ήταν αναμενόμενη. Από την αρχή έλεγα: οι μεν συγκάλυψη, οι δε εκμετάλλευση», για να υπογραμμίσει ότι «δεν υπάρχει περίπτωση να χρωματίσω πολιτικά τα Τέμπη. Η πολιτικοποίηση θα έχει άσχημο αντίκτυπο στην κοινωνία».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στους πραγματογνώμονες για να υπογραμμίσει πως «όλοι αυτοί οι πραγματογνώμονες που μιλούσαν, πού είναι τώρα; Στη λίστα μαρτύρων δεν υπάρχει κανείς» και να αποκαλύψει ότι «ζήτησαν και 15% εργολαβία για χρήση της κάθε πραγματογνωμοσύνης τους. Όσα λεφτά θα πάρουμε εμείς από τις αποζημιώσεις, ένα ποσοστό θα πάρουν αυτοί».

Και κατέληξε αναφέροντας: «Δεν ντρεπόμαστε λίγο; Να πληρώσω τι; Να πάρω πραγματογνωμοσύνη για να κλείσω φυλακή κόσμο χωρίς να είναι αλήθεια;» αλλά και ότι «αρχικά οι πραγματογνώμονες και οι εμπειρογνώμονες έλεγαν δεν θέλουμε τίποτα. Όσο πλησιάζουμε στη δίκη ζητάνε συμβάσεις με ποσοστά».

Τέλος, αποκάλυψε και κάτι ακόμη που αφορά τη συναυλία που είχε γίνει στο Καλλιμάρμαρο με εισιτήριο. «Βγήκα πρώτος και μίλησα εναντίον της συναυλίας» είπε προσθέτοντας πως «η σύμβαση έλεγε ότι τα χρήματα θα πάνε στους συγγενείς. Εγώ δεν πήρα τίποτα. Κανείς δεν πήρε τίποτα».Η πορεία προς τη δημιουργία κόμματος είναι ένα θέμα που είχε τεθεί από την αρχή στη δημόσια συζήτηση. Απλά όποιος τολμούσε να πει κάτι δεχόταν ακραίες επιθέσεις και στοχοποίηση από οπαδούς της Μαρίας Καρυστιανού και τρολ που έσπευσαν να εκμεταλλευθούν τη δημοσιότητα που απέκτησε.

Τώρα όλοι σιγοψιθυρίζουν και κάποιοι το λένε ανοιχτά πως από τη στιγμή που θα κατέβει στην πολιτική θα αντιμετωπιστεί ως πολιτικό πρόσωπο, ενώ όσα θα λέει δεν θα είναι πλέον υπεράνω κριτικής.

Οι διαφορετικές ερμηνείες για το άρθρο 86 και τα… λαοδικεία!Το άρθρο 86 του συντάγματος, που αφορά την ποινική ευθύνη των υπουργών, αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία του ελληνικού συνταγματικού οικοδομήματος.Για πολλούς πολίτες έχει ταυτιστεί με την έννοια της ατιμωρησίας, της προνομιακής μεταχείρισης της πολιτικής ελίτ και της απόστασης ανάμεσα στη θεσμική τάξη και στο κοινό περί δικαίου αίσθημα. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που ανακύπτει μείζον πολιτικό ή δικαστικό σκάνδαλο, το άρθρο 86 επανέρχεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.

Σε αυτό το ήδη τεταμένο πλαίσιο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον –και αντιδράσεις– προκαλούν οι δημόσιες τοποθετήσεις δύο κορυφαίων συνταγματολόγων και πρώην κορυφαίων πολιτειακών παραγόντων: του Ευάγγελου Βενιζέλου και του Προκόπη Παυλόπουλου.

Οι ερμηνείες τους για το πώς πρέπει να εφαρμόζεται –ή να επανερμηνεύεται– το άρθρο 86 έχουν οδηγήσει ορισμένους πολιτικούς παρατηρητές στο συμπέρασμα ότι ανοίγει ο δρόμος για μια ιδιότυπη «παράκαμψη» του συντάγματος, ακόμη και για τη συγκρότηση «δικαστηρίων στα μέτρα της κοινωνίας», αυτά που πιο φορτισμένα αποκαλούνται «λαοδικεία».

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι σαφές αλλά σύνθετο: μιλούν πράγματι οι δύο συνταγματολόγοι για μια θεσμικά επιτρεπτή προσαρμογή του άρθρου 86 ή για μια επικίνδυνη διολίσθηση προς την υποκατάσταση του συντάγματος από το κοινωνικό αίσθημα;

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, σε δημόσια παρέμβασή του, υπενθύμισε ότι «ο κανονισμός για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία προβλέπει ρητά ότι όπου υπάρχουν ειδικοί εθνικοί κανόνες για ορισμένες ασυλίες ή δικαιοδοσίες, για παράδειγμα η ευθύνη υπουργών, ισχύει το εθνικό δίκαιο».

Η τοποθέτηση αυτή, σε πρώτη ανάγνωση, δεν αμφισβητεί το σύνταγμα· αντίθετα, το υπερασπίζεται. Υπογραμμίζει ότι το ευρωπαϊκό δίκαιο δεν καταργεί αυτομάτως τις εθνικές συνταγματικές ρυθμίσεις και ότι, στην περίπτωση της ευθύνης υπουργών, ο εθνικός συνταγματικός νομοθέτης διατηρεί τον πρώτο λόγο.

Ωστόσο, η πολιτική και κοινωνική ανάγνωση αυτής της θέσης είναι πιο περίπλοκη. Σε μια συγκυρία όπου η κοινωνία ζητά κάθαρση, λογοδοσία και παραδειγματική τιμωρία, η επίκληση της υπεροχής του εθνικού δικαίου μπορεί να εκληφθεί είτε ως θεσμική σοβαρότητα είτε ως έμμεση δικαιολόγηση ενός πλαισίου που έχει χάσει τη νομιμοποίησή του στα μάτια των πολιτών.

Έτσι, ενώ ο Ε. Βενιζέλος κινείται αυστηρά εντός της νομικής λογικής, η κοινωνική πρόσληψη της θέσης του παραμένει αμφίσημη.

Επίσης αντιδράσεις προκαλούν και οι τοποθετήσεις του Προκόπη Παυλόπουλου.

Το βαθύτερο πρόβλημα ίσως δεν είναι νομικό αλλά πολιτικό και θεσμικό. Το άρθρο 86 έχει τόσο έντονα απαξιωθεί κοινωνικά, ώστε κάθε προσπάθεια εφαρμογής του προκαλεί δυσπιστία, ενώ κάθε προσπάθεια ευέλικτης ερμηνείας γεννά φόβους αυθαιρεσίας. Η κοινωνία ζητά δικαιοσύνη, αλλά η δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποκοπεί από το συνταγματικό πλαίσιο χωρίς να υπονομεύσει τον ίδιο της τον ρόλο.

Η λύση, τελικά, δύσκολα μπορεί να βρεθεί αποκλειστικά στην ερμηνεία. Αν το άρθρο 86 δεν ανταποκρίνεται πλέον στις ανάγκες της θεσμικής αξιοπιστίας, τότε η καθαρή και έντιμη απάντηση είναι η συνταγματική αναθεώρηση, όχι η έμμεση παράκαμψη.

Διαφορετικά, ο κίνδυνος δεν είναι μόνο τα «λαοδικεία», αλλά η σταδιακή διάβρωση της ίδιας της συνταγματικής τάξης στο όνομα μιας δικαιολογημένης, αλλά θεσμικά επικίνδυνης, κοινωνικής αγανάκτησης. Και όλα αυτά σε μια χώρα όπου κάποιοι ήθελαν πριν από μερικά χρόνια να δικάζουν σύμφωνα με τις βουλές της «πάνω» και της «κάτω» Πλατείας Συντάγματος.

Τοξική αντιπολίτευση: πόλεμος… αντισυστημικών.Με τις όποιες νέες παραμέτρους, που διαμορφώνονται από την ενδεχόμενη ίδρυση νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά μέχρι τα πολυσυζητημένα κινήματα Τσίπρα και Καρυστιανού, εκείνο που κυριαρχεί είναι ο άκριτος λαϊκισμός, η μπαχαλοποίηση και ο εμπρηστικός, δήθεν αντισυστημικός πολιτικός λόγος που διχάζει, διαιρεί και τραυματίζει την ελληνική κοινωνία μέσα σε μία ρευστή και ασταθή διεθνή γεωπολιτική πραγματικότητα.

Με βασικούς πυλώνες τους εκφραστές των άκρων –Βελόπουλο και Κωνσταντοπούλου– η αντιπολίτευση παραπέμπει σε ένα σκοτεινό πολιτικό νεφέλωμα, πνιγηρό για την πολιτική ατμόσφαιρα και τον δημόσιο βίο της χώρας.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον πιθανότητες επιβίωσης έχουν μικρά ή μικρομέγαλα κόμματα χωρίς καμία προοπτική στιβαρής διακυβέρνησης, ενώ η όποια δυναμική αναπτυχθεί δείχνει να εξαντλείται στη διαμάχη για τον… καλύτερο του χωριού. Για το ποιος θα διαφεντεύσει την αυτοαποκαλούμενη αντισυστημική αντιπολίτευση.

Σε αυτό το σκηνικό ποντάρουν οι… δοκιμασμένοι εκπρόσωποι του λαϊκισμού και της τοξικότητας με τις προσωπικές επιθέσεις, τις αγοραίες εκφράσεις, την εργαλειοποίηση του ανθρώπινου πόνου, τις χυδαιότητες, τις κοκορομαχίες και τους κατινισμούς να κυριαρχούν.

Στο κομμάτι εκείνο όπου ανθούν οι «αδιάφθοροι», οι «εθνικοί εισαγγελείς», οι «δήμιοι», οι «ιεροκήρυκες», οι «εθνικοί χωροφύλακες» και οι θεωρίες συνωμοσίας. Με απώτερο, ενδεχομένως, στόχο την ακυβερνησία και το χάος.

Ευρωπαϊκό «χαστούκι» στα σόου τύπου… ΖωήςΗ επιστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών (European Association of Judges – EAJ) προς την Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων συνιστά θεσμικό σεισμό..Δεν πρόκειται για ένα ακόμη δελτίο Τύπου, ούτε για μια εσωτερική συνδικαλιστική κόντρα. Με γλώσσα αυστηρή, καθαρή και χωρίς διπλωματικές ωραιοποιήσεις, οι Ευρωπαίοι δικαστές περιγράφουν μια κατάσταση που, όπως σημειώνουν, «υπερβαίνει κάθε ανεκτό όριο για ένα κράτος δικαίου». Με απλά λόγια, λένε αυτό που πολλοί ψιθύριζαν και ελάχιστοι τολμούσαν να πουν δημόσια.

Η παρέμβαση δεν έγινε τυχαία. Προηγήθηκε συστηματική ενημέρωση της EAJ από την ελληνική Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, η οποία εδώ και μήνες καταγράφει επαναλαμβανόμενα περιστατικά λεκτικών επιθέσεων, εκφοβισμού και υπονόμευσης της δικαστικής λειτουργίας μέσα στις ίδιες τις αίθουσες των δικαστηρίων.

Η επιστολή της EAJ δεν μιλά γενικά και αόριστα. Αναφέρεται σε συγκεκριμένες συμπεριφορές που σοκάρουν κάθε σοβαρό νομικό πολιτισμό. Διακοπές της διαδικασίας, φωνές, ύβρεις κατά δικαστών και εισαγγελέων, δημόσιες απαξιωτικές δηλώσεις για αποφάσεις και, στο αποκορύφωμα, αιτήματα σύλληψης δικαστικών λειτουργών εν ώρα συνεδρίασης.

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με σκληρή υπεράσπιση ή με πάθος για τα δικαιώματα των εντολέων. Έχουμε να κάνουμε με εργαλειοποίηση της έντασης, με επικοινωνιακά σόου και με πρακτικές που, όπως τονίζει η EAJ, πλήττουν ευθέως το κύρος της Δικαιοσύνης και τη δημόσια εμπιστοσύνη σε αυτή.

Θεσμική ζούγκλα

Η EAJ θέτει το ζήτημα εκεί που πραγματικά ανήκει: στη συνταγματική τάξη. Μιλά για επίθεση στο ίδιο το σύνταγμα ενός δημοκρατικού κράτους όταν η Δικαιοσύνη γίνεται στόχος εκφοβισμού και απονομιμοποίησης. Προειδοποιεί, μάλιστα, ότι τέτοιες συμπεριφορές τείνουν να κανονικοποιούνται, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο πρότυπο που μπορεί να μιμηθούν και άλλοι.

Δεν είναι τυχαίο ότι η επιστολή θα κοινοποιηθεί στο υπουργείο Δικαιοσύνης, στα πολιτικά κόμματα και στην πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Το μήνυμα είναι σαφές: η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τους πρωταγωνιστές των επεισοδίων, αλλά και την πολιτεία, που οφείλει να θεσπίσει κανόνες και να τους εφαρμόσει.

Σε μια εποχή που η έννοια του κράτους δικαίου δοκιμάζεται διεθνώς, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να εμφανίζεται ως εξαίρεση προς το χειρότερο. Η επιστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών λειτουργεί ως καθρέφτης. Και ο καθρέφτης αυτός δείχνει ότι χωρίς σαφές θεσμικό πλαίσιο, χωρίς πειθαρχία και χωρίς σεβασμό στους ρόλους, η Δικαιοσύνη κινδυνεύει να μετατραπεί σε αρένα.

Η μπάλα πλέον βρίσκεται στο γήπεδο της πολιτείας. Όχι για επικοινωνιακές κορόνες, αλλά για σοβαρές αποφάσεις. Γιατί, όπως θα έλεγε κάποιος της παλιάς σχολής, «η Δικαιοσύνη δεν φωνάζει, κρίνει». Και αυτό, καλώς ή κακώς, δεν σηκώνει εκπτώσεις.

Απορρόφηση ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ και ειδική διακομματική για την αγροτική πολιτική.Aυτό τρέμουν οι αγροτοσυνδικαλιστές!!!

"Ναι" της κυβέρνησης στο αφορολόγητο πετρέλαιο στη μάνικα - Βαμβάκι και σιτάρι θα ενισχυθούν κατά προτεραιότητα.

Η ΑΑΔΕ εξετάζει το πώς θα δίνεται αφορολόγητο το πετρέλαιο στη μάνικα στους αγρότες

Το δεύτερο είναι το πετρέλαιο στη μάνικα, που είναι πλέον από το 2024 νόμος του κράτους η επιστροφή του πετρελαίου στους αγρότες. Το πετρέλαιο είναι αφορολόγητο, πλέον οι αγρότες ζητούν να μη φορολογηθεί στη μάνικα, αυτό μπορεί να γίνει, το εξετάζει η ΑΑΔΕ ο τρόπος που θα το παίρνουν αποκλειστικά οι αγρότες και αποκλειστικά για να καλλιεργήσουν. Η κυβέρνηση δεν έχει καμία αντίρρηση, είναι τεχνικό το ζήτημα.

Ο Μητσοτάκης έθεσε στο επίκεντρο για το 2026 την μεσαία τάξη

Σήμερα θα ξεκινήσω με την παρουσία του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στην Βουλή, η οποία ομολογουμένως εκτός των άλλων έβγαλε αρκετές ειδήσεις, όχι μόνο για την μεσαία τάξη, αφού ανακοίνωσε μία σειρά από μέτρα για την στήριξη της, όπως και για τους αγρότες, αλλά και για την στρατηγική της ΝΔ στην πορεία για τις εκλογές. Όπως αποκάλυψε ο κ. Μητσοτάκης το 2026 θα είναι αφιερωμένο στην μεσαία τάξη. «Με ένα σχέδιο ανά μήνα, το οποίο περιέγραψα, το 2026, το οποίο θα διατηρεί την ανάπτυξη στην οικονομία, θα στηρίζει την κοινωνία απέναντι στα αυξημένα καθημερινά έξοδα, ιδίως όμως θα στηρίζει την οικογένεια και τη μεσαία τάξη, τη νέα γενιά και την ελληνική περιφέρεια», είπε ο κ. Μητσοτάκης, ανακοινώνοντας ουσιαστικά την επιχείρηση της κυβέρνηση να αποκαταστήσει την σχέση της με την κοινωνική εκείνη ομάδα που καθορίζει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση τον νικητή των εκλογών. Για όσους δεν θυμούνται η μεσαία τάξη είναι οι ελεύθεροι επαγγελματίες κάθε λογής, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι βιοτέχνες κλπ. Επίσης, στόχος είναι η απεύθυνση στους νέους -που σημαίνει περισσότερα social media και ανασχηματισμό με νέους σε ηλικία πολιτικούς- αλλά και στην ελληνική περιφέρεια -που σημαίνει περισσότερα έργα στην επαρχία, περιοδείες και ανασχηματισμό με περισσότερους βουλευτές της περιφέρειας-.

Ειρωνική διάθεση για Καραμανλή και Σαμαρά

Η τελευταία του ατάκα αφορούσε, βεβαίως και τους κ.κ. Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά τους οποίους χαρακτήρισε ευθέως «πολιτικούς του καναπέ». Για τους δύυ γαλάζιους πρώην πρωθυπουργούς συνέχισε χαρακτηρίζοντας τους… κωμικούς. «Τα παραπάνω μπορεί να ακούγονται τραγικά ή και κωμικά, εγώ θα έλεγα όμως ότι αποδεικνύονται τελείως αντιπαραγωγικά. Ένα περιεχόμενο το οποίο δεν πείθει, το οποίο, δυστυχώς, προσθέτει στη γενική βοή των γεγονότων και δυστυχώς τροφοδοτεί τη συνολική αμφισβήτηση των πολιτών απέναντι στην πολιτική συνολικά».

Η σύσκεψη Σαμαρά και οι πολύ χαμηλές πτήσεις του πιθανού κόμματος

Σύσκεψη με τα στελέχη που τον στηρίζουν μαθαίνουμε έκανε πριν από μερικές μέρες ο Αντώνης Σαμαράς, στο Ναύπλιο προκειμένου να ακούσει τις θέσεις τους για την δημιουργία νέου κόμματος. Οι πληροφορίες λένε ότι παρά το γεγονός ότι κάποια στελέχη ήταν υπέρ της δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα από τον πρώην πρωθυπουργό, ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίστηκε να κράτα χαμηλούς τόνους και με τον τρόπο του να μην ενθαρρύνει το σενάριο αυτό. Εξάλλου οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δεν είναι ενθαρρυντικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δημοσκόπηση της GPO για το ραδιόφωνο των Παραπολιτικών, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της οποίας, η δυνητική ψήφος για ένα ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά φτάνει μόλις στο 6,7%, με την βάση του στο 1,6%. Σύμφωνα με έμπειρους εκλογικούς αναλυτές αυτό «μεταφράζεται» σε ένα εν δυνάμει ποσοστό της τάξεως του 1,6-3,5, με τους ψηφοφόρους του να προέρχονται από τη ΝΔ (μέχρι 7%), ΣΥΡΙΖΑ (μέχρι περίπου 7%), ΠΑΣΟΚ (μέχρι περίπου 2%), Ελληνική Λύση (μέχρι περίπου 8%), Νίκη (μέχρι περίπου 22%), Φωνή Λογικής (μέχρι περίπου 8%) και Πλεύση Ελευθερίας (μέχρι περίπου 13%).

Στο στόχαστρο Τσίπρα το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα του προοδευτικού τόξου

Με αυτό που είπε στην πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε προς το ΠΑΣΟΚ, σημειώνοντας ότι: «Αλήθεια, μπορεί να αμφισβητήσει τη σημερινή κυβέρνηση όποιος αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να κυβερνήσει με τη Δεξιά, αρκεί να φύγει ο Μητσοτάκης; Και όποιος δεν μπορεί να βρει στελέχη να τοποθετήσει σε θέσεις ευθύνης στο κόμμα του που να μην έχουν κάποια στιγμή δημόσια θαυμάσει τον Μητσοτάκη;». Ακόμα μιλώντας για τα κόμματα του προοδευτικού τόξου, που δεν μπορούν να εγγυηθούν ένα restart, αναφέρθηκε στις δυνάμεις που διστάζουν να πάρουν ενωτικές πρωτοβουλίες ανασύνθεσης της σημερινής εικόνας κατακερματισμού ή σε «όποιον εμμένει στην κριτική του αριστερόμετρου και στα λάθη των άλλων, όταν δεν έχει τολμήσει ποτέ ούτε να ψελλίσει για τα δικά του λάθη και τις δικές του αποτυχίες».Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λόγο για μια δημιουργική διεργασία επανίδρυσης της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, που θα ξεπεράσει την αδρανή γραφειοκρατία των σημερινών πολιτικών σχηματισμών. «Από τα κάτω και με τους πολίτες ενεργούς. Με πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης των πολιτών που μπορούν να γίνουν δυνάμεις αφύπνισης, αντίστασης και κινητοποίησης στις τοπικές κοινωνίες και στους κλάδους της παραγωγής, που σηκώνουν τα βάρη της σημερινής πολιτικής», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μετά το Ταμείο Ανάκαμψης έρχεται η ώρα της Άμυνας!Ηζωή δεν τελειώνει με το Ταμείο Ανάκαμψης. Έχουμε εκεί ένα θέμα με την απορροφητικότητα, αλλά να λέμε … και πάλι καλά! Έρχεται, λοιπόν, το Ταμείο για την Άμυνα. Άλλα λεφτά, άλλοι κλάδοι. Κι εδώ δεν πρέπει να γίνουν τα ίδια σφάλματα που έγιναν στο Ανάκαμψης. Οι τραπεζίτες έχουν κάνει διάγνωση και έχουν προτάσεις. Η κυβέρνηση έχει την προσοχή της στους απογοητευμένους ψηφοφόρους της. Λογικό. Η Μαρία Καρυστιανού στο νέο κόμμα. Να δούμε πως θα πάει κι αυτό. Κι ο Άδωνις στις επαφές του στις ΗΠΑ. Για το καλό της Υγείας. Βεβαίως - βεβαίως…

Το next big thing στην ελληνική οικονομία ψάχνουν οι τραπεζίτες της χώρας. Αυτό ακούει στο όνομα «άμυνα». Ένα πακέτο δηλαδή για την Άμυνα, σαν το Ταμείο Ανάκαμψης που λήγει το 2026, Τελειώνει το Ταμείο Ανάκαμψης, έρχεται η Άμυνα! Η τεχνογνωσία να πατήσουν οι τράπεζες πάνω σε αυτό υπάρχει ήδη από το Ταμείο Ανάκαμψης. Γι' αυτό και στο νέο αυτό Ταμείο οι τραπεζίτες θα ήθελαν να μην είναι μόνο οι βιομηχανίες, αλλά να περιλαμβάνει την τεχνολογία, τα drones και βεβαίως τη δημιουργία των υποδομών, για να μπορέσει η χώρα να απορροφήσει τα χρήματα του προγράμματος SAFE. Αυτή η πρόταση σε συνδυασμό με τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ ανοίγει τον δρόμο για τη δημιουργία ενός νέου κλάδου που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει και μπορεί να προσφέρει πολλά στο μέλλον στην Οικονομία και στην Εθνική Άμυνα. Το επιστημονικό προσωπικό υπάρχει και είναι ιδιαιτέρως υψηλής στάθμης. Τα εργαλεία λείπουν. Και μέχρι πρόσφατα έλειπε και η πολιτική βούληση.

Όποιος είδε τη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή, κατάλαβε τις μεγάλες διαφορές και το γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό…

Τα «δώρα» του Προϋπολογισμού του 2026 είναι αρκετά και αφορούν μεσαία τάξη, φυσικά πρόσωπα, επιχειρήσεις και συνταξιούχους. Ενισχύεται η άμυνα, η υγεία με παρεμβάσεις 2,9 δισ. ευρώ για το 2026, και επιπλέον μέτρα 2 δισ. ευρώ που θα δοθούν στη μείωση της φορολογίας και στοχευμένα μέτρα.

Τα παραπάνω που ήδη εφαρμόζονται, η εκτόνωση του αγροτικού και η φορολογική ελάφρυνση κοινωνικών ομάδων εκτιμούν στο Μαξίμου πως θα δώσουν πόντους στην κυβέρνηση. Μαθαίνω πως σε πρώτο πλάνο βρίσκονται οι αναποφάσιστοι, οι οποίοι κυμαίνονται από 15 έως 20%. Οι περισσότεροι από αυτούς, σύμφωνα με τα ποιοτικά στοιχεία που έχουν στην κυβέρνηση, προέρχονται από το Κέντρο, την κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά και απορρίπτουν τα ακραία αφηγήματα και τον λαϊκισμό. Εκεί θα ρίξει βάρος το προσεχές διάστημα η κυβέρνηση.

Πέφτουν «κορμιά» από τα μαχαιρώματα στο ΠΑΣΟΚ και δεν αναφέρομαι στις μαχαιριές στην κορυφή. Από κάτω γίνεται η κανονική σφαγή, για τις θέσει στα ψηφοδέλτια μεταξύ των εκλεκτών του προέδρου και των αναλώσιμων. Ο Παρασκευαΐδης, βουλευτής Λέσβου, έβγαλε κανονικά στη σέντρα τον Δουδωνή, που προαναγγέλλει ότι θα διεκδικήσει την έδρα και τον πρόεδρο. «Εμείς γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε στα χωράφια μας, δουλεύουμε, προσφέρουμε. Μια μέρα προσφοράς που έχει δουλέψει στη Μυτιλήνη, πότε έχει ψηφίσει στη Μυτιλήνη;…», ξέσπασε ο Παρασκευαΐδης που προκάλεσε εμμέσως πλην σαφώς και τον πρόεδρο Νίκο, να μαζέψει τον Παναγιώτη που βγαίνει δεξιά και αριστερά και λέει «εγώ θα είμαι υποψήφιος, είμαι κοντά στον πρόεδρο και θα πάρω υπουργείο και θα κάνω και τέτοια…». Χαμένος για χαμένος ο Παρασκευαΐδης τα είπε όλα: «Αυτές οι τρικλοποδιές κλπ. που λένε ότι μου βάζουν ,για να προωθήσουν τον Δουδωνή ας το κάνουν, ο κόσμος με ξέρει από παιδί. Εγώ δουλεύω ακόμα και προσφέρω στη Μυτιλήνη, άλλοι δεν έχουν ούτε ένσημο ούτε κεραμίδι στη Μυτιλήνη που θέλουν να κατέβουν».

Τα ίδια και χειρότερα όπως σας έχω πει γίνονται και στην Αρκαδία με τον Οδυσσέα, και στην Ήπειρο και στη Θεσσαλονίκη. Πού να κουνιόταν και η βελόνα.

Ο Τσίπρας αδειάζει τον Καραμανλή

Θα μου πείτε, τι να περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο που έστειλε στον εξώστη του «Παλλάς» τους υπουργούς τους, μόνο και μόνο για να δείξει ότι πρεσβεύει το φρέσκο στην πολιτική ζωή; Τίποτα απολύτως, είναι η προφανής απάντηση, αν και, εν προκειμένω, κάτι μου λέει ότι ο πρόεδρος Καραμανλής της Ραφήνας το μόνο που δεν θα περίμενε είναι να βγει ο Τσίπρας και να πει ότι ευθύνεται για τη χρεοκοπία της χώρας. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, στην εκδήλωση για την παρουσίαση της «Ιθάκης» του, που πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ στην Πάτρα, ο αρχηγός Αλέξης μεταξύ των άλλων είπε: «Γιατί κάποιοι ξεχνάνε ότι η χώρα δε χρεοκόπησε το 2015. Η χώρα χρεοκόπησε από το 2008». Μιλάμε για το απόλυτο καρφί, που ομολογώ ότι θα είχε μια κάποια μεγαλύτερη αξία, αν το είχε… καρφώσει στο μέτωπο του Καραμανλή, την περίοδο που συγκυβερνούσε με τους μισούς φίλους του επί της Ραφήνας προέδρου. Στον βωμό της εξουσίας, ο πρόεδρος Τσίπρας όχι μόνο έκανε το κουνέλι, αλλά έδειχνε να απολαμβάνει της υπόγειας στήριξης που του παρείχε τόσο ο Καραμανλής όσο και ο Παυλόπουλος. Και τώρα, που αποφάσισε να το ξαναπαίξει ηγέτης, είπε να την πέσει μετά τον Νικολάκη τον Παππά και στον Καραμανλή, μήπως και συγκινηθούμε. Μου θυμίζει τη θεία μου από τα Χανιά, που κάποιες φορές ξεχνά ότι έχει πεθάνει ο μπάρμπας μου και αρχίζει να τον βρίζει, λες και κάθεται στον καναπέ.

Ψίθυροι ξανά για αλλαγή του εκλογικού νόμου

Με δεδομένο ότι μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί ένας χριστιανός, από τους λίγους που κυκλοφορούν εντός Μαξίμου, να πει στον πρόεδρο Μητσοτάκη να με βγάλει, έστω τις μέρες των εορτών, από το πολύμηνο εμπάργκο, είναι περιττό να σας πω ότι δεν έχω και την καλύτερη πληροφόρηση από την πλευρά της κεντρικής κυβέρνησης. Το αντίθετο, θα έλεγα. Έχω μείνει μόνος και έρημος, να ζητιανεύω καμιά είδηση από αυτές που περισσεύουν από τους υπόλοιπους καλούς συναδέλφους. Ο αποκλεισμός μου από τον αρχηγό Κυριάκο έχει ως φυσικό επακόλουθο να μη γνωρίζω ποιοι και κυρίως πόσοι εξακολουθούν να συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό. Παρά τις αντιξοότητες, δεν σας κρύβω ότι από κάτι περιφερειακές πηγές καταφέρνω να μαζεύω τα σπόρια από κάτι πεσμένες στο πάτωμα πληροφορίες, τις οποίες δεν μασάει ούτε ο Πίνατ. Μια τέτοια πληροφορία που έφτασε στ’ αυτιά μου σχετίζεται με τις σκέψεις που φέρεται να κάνει ο πρόεδρος Μητσοτάκης σε σχέση με την προφανή (πλέον) αλλαγή του εκλογικού νόμου. Και γράφω προφανή, γιατί δεν νομίζω ότι υπάρχει έστω ένας κανονικός άνθρωπος που, βλέποντας την πανσπερμία των κομμάτων στον δρόμο για τις εκλογές, να μη θεωρεί λογικό να τεθεί επί τάπητος η αλλαγή του ισχύοντος εκλογικού συστήματος. Ακούω, όσο μπορώ δηλαδή, ότι και στο Μαξίμου άρχισαν οι ψίθυροι για τις ελάχιστες αλλαγές που πρέπει να γίνουν, με κύρια την άνοδο του ορίου για είσοδο στη Βουλή στο 5%. Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι πως ανάλογες σπόντες πέφτουν και στη Χαριλάου Τρικούπη, καθώς η βελόνα στις δημοσκοπήσεις δεν λέει να ξεκολλήσει και ψήνονται κόμματα, που θα φέρουν το ΠΑΣΟΚ σε ακόμα πιο δύσκολη θέση. Μάλιστα, αυτήν τη φορά μαθαίνω ότι έχει στήσει αυτί στα επιχειρήματα και ο πρόεδρος Νίκος. Μένει να φανεί αν, τελικά, υπάρχουν πιθανότητες για συναίνεση, έστω σε ένα θέμα που, όπως εξελίσσεται η πολιτική ζωή, μοιάζει πλέον αυτονόητο.

! Πάντως, μια και το ‘φερε η κουβέντα, όσοι εξακολουθούν να εισηγούνται στον πρόεδρο Μητσοτάκη, καλό θα ήταν να του εισηγηθούν το πολιτικά προφανές, που συνδέεται και με την απλή λογική. Ότι, δηλαδή, η δεύτερη τετραετία δεν έχει καμία σχέση σε επίπεδο χαρακτηριστικών με την πρώτη, πράγμα που σημαίνει ότι επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί εντελώς διαφορετικά, πριν να είναι αργά.

Η άλλη σημαντική διαφωνία Καρυστιανού – συγγενών

Συνεχίζω και γράφω. Δεδομένου ότι η πρόεδρος Καρυστιανού δείχνει να μην κρατιέται, η εξέλιξη αυτή προκάλεσε την αντίδραση μελών του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, τα οποία (μέλη) διαχώρισαν τη θέση τους απέναντι στην προοπτική δημιουργίας κόμματος από την επί χρόνια πρόεδρό τους. Η χθεσινή ανακοίνωση του αντιπροέδρου, της γραμματέως και των μελών του ΔΣ ήρθαν να επιβεβαιώσουν ακριβώς την εκτίμηση που σας είχα κάνει προ διημέρου. Αν θυμάστε, σας είχε γράψει για την αλλαγή της ιδιότητας της Καρυστιανού στις αναρτήσεις της, από «Πρόεδρος Συλλόγου Τέμπη 28/2/2023», σε «παιδίατρος μητέρα της Μάρθης». Ωστόσο, φαίνεται ότι η επικείμενη πολιτική καριέρα της προέδρου του Συλλόγου δεν είναι η μόνη διαφωνία της συντρόφισσας Μαρίας με τους υπόλοιπους συγγενείς των θυμάτων. Και το γράφω αυτό γιατί, διαβάζοντας τη χθεσινή ανακοίνωση του ΔΣ αλλά και όσα ανέφερε προχθές η Καρυστιανού, παρατηρώ μια σημαντική -αν όχι χαοτική- απόσταση ως προς την προσέγγιση των δύο πλευρών όσον αφορά τη δίκη για τα Τέμπη. Η θέση Καρυστιανού είναι ότι η δίκη αποτελεί «μια τυπική διαδικασία που πρέπει να γίνει», αφού «λείπει η κατηγορία για την πυρόσφαιρα. Πείτε μου, λοιπόν, πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει αυτή η δίκη». Αντίθετα, οι υπόλοιποι συγγενείς δηλώνουν ότι «παραμένουμε προσηλωμένοι στον αγώνα που δίνουμε ως γονείς και συγγενείς των θυμάτων για την αποκάλυψη όλων των πλευρών του εγκλήματος των Τεμπών και την τιμωρία όλων των υπευθύνων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται».

Τα έλεγα και έγραφα .... Εκείνη την περίοδο, που οι εκπρόσωποι της συμπερίληψης και της ενσυναίσθησης του Μαξίμου υποκλίνονταν στο μεγαλείο της Καρυστιανού, από τούτη τη φτωχική γωνίτσα έγραφα και ξανάγραφα ότι την ανοχή στην κυρία θα τη συναντήσουμε ως πολιτικό τέρας όταν θα αδειάσει η πλατεία. Αυτό, δηλαδή, που βλέπουμε τώρα και που σε λίγο θα μοιάζει με κάτι σαν εφιάλτη.