Τρία χρόνια απο την τραγωδία απο τα Τέμπη. Του Γεωργίου Πρατζίκου

 

Δεν ήθελα να γράψω.

Δεν ήθελα να σχολιάσω.
Δεν ήθελα να μπω ξανά στη δίνη του πόνου και της οργής.

Όμως κάποια πράγματα δεν σιωπούνται.
Κάποια γεγονότα μας ξεπερνούν.
Και απαιτούν να πάρουμε θέση. Όχι για να “φανούμε”. Αλλά για να μην ξεχάσουμε.

Μιλάμε για 57 ψυχές.
Για παιδιά. Για όνειρα που δεν πρόλαβαν.
Για μανάδες που ακόμα περιμένουν ένα τηλέφωνο που δεν θα χτυπήσει ποτέ.

Τρία χρόνια πέρασαν.
Και ο κόσμος αναρωτιέται:

Πού είναι η Δικαιοσύνη;
Γιατί καθυστερεί;
Γιατί σε κάθε εθνική τραγωδία η αλήθεια μοιάζει να προχωρά πιο αργά από τον πόνο;

Δεν γράφω με κομματικές παρωπίδες.
Όπως μιλάμε για τα Τέμπη, έτσι οφείλουμε να μιλάμε και για το Μάτι.
Όπως θυμόμαστε τη φωτιά, έτσι θυμόμαστε και τη Marfin.
Κάθε τραγωδία έχει διαφορετικό φόντο.
Αλλά ο πόνος είναι ίδιος.

Και το ερώτημα παραμένει ίδιο:
Γιατί;

Θυμάμαι από παιδί το Πέταλο του Μαλιακού.
Θυμάμαι δυστυχήματα στα ίδια σημεία.
Θυμάμαι “υποσχέσεις”.
Θυμάμαι “θα”.

Και κάθε φορά αλλάζουν οι πρωταγωνιστές.
Όμως το έργο μένει ίδιο:
Θάνατος.
Οδύνη.
Λίγα λόγια.
Και μετά σιωπή.

Δεν ζητάμε εκδίκηση.
Ζητάμε αλήθεια.
Δεν ζητάμε ενόχους για να ικανοποιηθεί η οργή.
Ζητάμε ευθύνες για να σταματήσει ο κύκλος.

Γιατί αν δεν αποδοθεί Δικαιοσύνη,
η επόμενη τραγωδία δεν θα είναι “ατυχία”.
Θα είναι συνέπεια.

Οι κοινωνίες δεν προχωρούν όταν ξεχνούν.
Προχωρούν όταν φωτίζουν το σκοτάδι, όσο κι αν πονάει.

Και ο σεβασμός στους νεκρούς δεν είναι ένα στεφάνι μια φορά τον χρόνο.
Είναι επιμονή.
Είναι μνήμη.
Είναι απαίτηση για αλήθεια.

Για όλους.
Χωρίς εξαιρέσεις.
Χωρίς σιωπές.