Τέμπη: Όταν η Λήθη Γίνεται το Δεύτερο Έγκλημα

 

---

 Από το αρχείο του 2024 στο σήμερα: Οι πληγές που αρνούνται να κλείσουν.

Διαβάζω ξανά τις λέξεις που έγραψα το 2024. Τότε, η οργή ήταν ακόμη νωπή, η απαίτηση για δικαιοσύνη μια κραυγή που πίστευα πως θα εισακουστεί. Σήμερα, δύο χρόνια μετά από εκείνο το κείμενο και τρία χρόνια από τη μαύρη νύχτα στα Τέμπη, οι λέξεις μου δεν άλλαξαν. Και αυτό είναι το πιο θλιβερό: ότι τίποτα δεν άλλαξε. Η αναλγησία παραμένει, οι υπεύθυνοι παραμένουν ατιμώρητοι και η δικαιοσύνη φαίνεται να έχει χαθεί σε μια ατέρμονη διαδρομή.

---

Ένας χρόνος είχε περάσει τότε... και τώρα φτάσαμε στα τρία. Η νύχτα που γέμισε νεκρούς στα Τέμπη, ουρλιαχτά και φωνές, μοιάζει για κάποιους σαν μια μακρινή είδηση, αλλά για τη χώρα είναι μια ανοιχτή πληγή που κακοφορμίζει. Νέοι άνθρωποι, το μέλλον αυτής της χώρας, θυσιάστηκαν στον βωμό της προχειρότητας και της εγκληματικής αδιαφορίας.

Και μετά; Θρηνήσαμε, ανάψαμε κεριά, τα ΜΜΕ γέμισαν τα λεπτά των ειδήσεών τους μέχρι να βρεθεί το επόμενο «θέμα». Όμως, οι μόνοι που μένουν πίσω, ακίνητοι στον χρόνο, είναι οι συγγενείς. Αυτοί που δεν μπορούν –και δεν πρέπει– να συνειδητοποιήσουν πώς η ζωή των παιδιών τους κοστολογήθηκε τόσο φθηνά.

Η δικαιοσύνη που είναι; Το 2024 έγραφα πως «έχει πάει περίπατο». Σήμερα, το 2026, φοβάμαι πως έχει χάσει τον δρόμο της επιστροφής. Για ακόμα μια φορά, η απόδοση ευθυνών θυμίζει λαβύρινθο. Κανένας με πραγματική ευθιξία, ανεξαρτήτως χρώματος και ιδεολογίας, δεν στάθηκε μπροστά στο ανάστημα των θυμάτων για να αναλάβει το μερίδιο που του αναλογεί.

Όμως, έστω και τώρα, ας είναι αυτή η τελευταία φορά που ανακυκλώνουμε την ίδια απόγνωση. Ας σηκώσει επιτέλους η δικαιοσύνη ανάστημα. Ας πάψει να είναι το δεκανίκι της εκάστοτε αρχής. Η τιμωρία των υπευθύνων δεν είναι ζήτημα εκδίκησης· είναι το ελάχιστο χρέος μας για να μπορούμε να κοιτάμε τα παιδιά μας στα μάτια χωρίς να ντρεπόμαστε.

---

Πρώτη δημοσίευση: Evia Smile, Φεβρουάριος 2024

Στοχασμός 2026: Γιώργος Πρατζίκος