Ο μακαριστός Ιεραπόστολος π. Κοσμάς Γρηγοριάτης
Ένας άνθρωπος που έζησε για να δώσει
Τον μακαριστό Ιεραπόστολο Κοσμά Γρηγοριάτη δεν τον γνώρισα προσωπικά.
Τον γνώρισα, όμως, μέσα από τα λόγια του ανιψιού του, Ιωάννη Ασλανίδη, ο οποίος πριν από κάποια χρόνια υπηρέτησε ως δάσκαλος στην περιοχή των Ψαχνών. Μαζί συμμετειχαμε στις κατηχητικες συντροφιές και βαφτίσαμε τον Κωνσταντίνο Σίνα και μέσα από τις συζητήσεις μας άρχισε να ξεδιπλώνεται μπροστά μου η μορφή ενός ανθρώπου που έμοιαζε να έχει ζήσει το Ευαγγέλιο στην πράξη.
Ο Γιάννης μιλούσε για τον θείο του με τέτοια αγάπη και σεβασμό, που αυθόρμητα γεννιόταν η σκέψη πως επρόκειτο για έναν σύγχρονο άγιο. Διαβάζοντας αργότερα τη βιογραφία του, καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή η αίσθηση δεν είναι υπερβολή.
Από τη φτώχεια της Κατοχής στο κάλεσμα της Ιεραποστολής
Ο π. Κοσμάς γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1942, μέσα στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής, στο χωριό Θεοδόσια. Πρωτότοκος γιος του Δημήτρη και της Δέσποινας Ασλανίδη, μεγάλωσε σε μια οικογένεια που δοκιμάστηκε από τη φτώχεια και την πολιτική αστάθεια της εποχής.
Το 1947 η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Σταυρούπολη. Εκεί άρχισε να διαμορφώνεται ο χαρακτήρας του: εργατικός, σιωπηλός, με βαθιά αίσθηση ευθύνης. Από νωρίς στράφηκε στην εργασία για να βοηθήσει την πολύτεκνη οικογένειά του, ενώ παράλληλα αναζητούσε νόημα και κατεύθυνση.
Το 1960 αποφοίτησε από το τμήμα εργοδηγών ηλεκτρολόγων του Ευκλείδη. Την ίδια περίοδο παρακολουθούσε κατηχητικά μαθήματα στη Χριστιανική Ένωση Εργαζομένων Νέων Θεσσαλονίκης. Εκεί άρχισε να ωριμάζει μέσα του κάτι βαθύτερο, κάτι που δεν περιοριζόταν στην προσωπική του πορεία.
Στα 18 του χρόνια ένιωσε το πρώτο σκίρτημα για την Εξωτερική Ιεραποστολή, σε διάλεξη του τότε λαϊκού και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος. Από εκείνη την εποχή ξεκίνησε και η αλληλογραφία του με τον πρωτοπόρο ιεραπόστολο Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος, που άσκησε καθοριστική επιρροή στη ζωή του.
Διακονία χωρίς προβολή
Μετά τη στρατιωτική του θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό, συνδέθηκε με την Ιεραποστολική Αδελφότητα «Ο Σταυρός», υπό τον π. Αυγουστίνο, σημερινό Επίσκοπο Φλωρίνης. Για εννέα ολόκληρα χρόνια έζησε και εργάστηκε εκεί, αναλαμβάνοντας το τυπογραφείο της Αδελφότητας και προσφέροντας αθόρυβα, χωρίς αξιώσεις.
Παράλληλα ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Νυκτερινό Γυμνάσιο Πειραιώς. Όταν ο π. Αυγουστίνος ανέλαβε τη Μητρόπολη Φλωρίνης, ο π. Κοσμάς βρέθηκε στο πλευρό του, συμμετέχοντας σε έργα κοινωνικής και εκκλησιαστικής προσφοράς: ανέγερση Ιερών Ναών, ενοριακών κέντρων, γηροκομείου, ορφανοτροφείου, αλλά και στη δημιουργία συνοικισμού για νεοφώτιστους Ρομά.
Δεν ήταν λόγια. Ήταν έργα.
Η Αφρική ως τόπος θυσίας
Το 1975, σε ηλικία 33 ετών, άφησε τα πάντα και έφυγε για το Ζαΐρ. Εκεί, μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, έκτισε Ιερούς Ναούς με στοιχειώδη μέσα, κατήχησε, βάπτισε περίπου 15.000 ανθρώπους, οργάνωσε αγρόκτημα χιλιάδων στρεμμάτων και ζωοτροφείο για τη στήριξη ιερέων, φτωχών, λεπρών και φυλακισμένων — ανεξαρτήτως θρησκεύματος.
Μιλούσε άπταιστα τη γλώσσα σουαχίλι, δίδασκε την ευχή του Ιησού, μετέδιδε τη λειτουργική ζωή της Ορθοδοξίας και πίστευε βαθιά πως η Ιεραποστολή δεν γίνεται με σχέδια και τίτλους, αλλά με προσωπική θυσία.
Διαχειρίστηκε μεγάλα χρηματικά ποσά, αλλά πέθανε φτωχός και ακτήμων. Έζησε όπως δίδαξε.
«Να αφήσεις τα κόκαλά σου εκεί»
Λίγο πριν την κοίμησή του, είχε πει προφητικά πως κανείς δεν μπορεί να προσφέρει γνήσιο ιεραποστολικό έργο στην Αφρική, αν δεν αποφασίσει να αφήσει εκεί τα κόκαλά του.
Ο π. Κοσμάς δεν το είπε θεωρητικά. Το έκανε πράξη.
Δεν άφησε πίσω του πλούτη.
Άφησε ανθρώπους, πίστη και μια σιωπηλή μαρτυρία ζωής που δύσκολα χωρά σε λόγια.
Στο EviaSmile δεν αναζητούμε αγίους για να τους υψώσουμε σε βάθρα.
Αναζητούμε ανθρώπους που έζησαν αληθινά, με συνέπεια λόγων και έργων.
Ο π. Κοσμάς Γρηγοριάτης δεν έζησε για να τον θυμούνται.
Έζησε για να μην ξεχαστεί ο άνθρωπος.
Και ίσως αυτό, τελικά, να είναι το πιο ήσυχο και το πιο δυνατό κήρυγμα.
— EviaSmile
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου