When the Candy Is Picked Up By James Tian

 

When the Candy Is Picked Up
By   James Tian

When a piece of candy is picked up,
Sweetness at once becomes the theme of the world.

One person is listening to two others talking:
“You absolutely must submit!
Otherwise bad things will happen—
To yourself and to those around you.
It’s very unlucky…”

Another person says:
“You must be devout!
Not a single detail can be wrong,
Otherwise it’s a sin,
And even your next life will be bad…”

The first person speaks again:
“You must follow!
By following, you can avoid misfortune.
The whole family must follow—
This is redemption and hope…”

The other person adds again:
“You must place its image everywhere!
As if it must watch over us at all times,
To prevent us from failing to keep in step—
With what has been prescribed.
The meaning of this world has already been set—
It lies precisely in this…”

The listener grows frightened,
And quickly goes up to ask them:
“This gang you’re talking about is terrifying,
And so evil.
Where’s it?
Tell me, so I can avoid it.”

The two of them widen their eyes,
Facing him with horrifying expressions and words:
“What gang?
What terror?
We’re talking about faith.
We’re talking about religion.
This is humanity’s true good and hope.
Do you understand?
You’re really pitiful—
One look and it’s clear you have no faith…” 

**Όταν σηκώνεται η καραμέλα**
*του James Tian*

Όταν ένα κομμάτι καραμέλας σηκώνεται,
η γλυκύτητα γίνεται αμέσως το θέμα του κόσμου.

Ένας άνθρωπος ακούει δύο άλλους να μιλούν:

«Πρέπει οπωσδήποτε να υποταχθείς!
Αλλιώς θα συμβούν κακά πράγματα —
σε εσένα και σε όσους βρίσκονται γύρω σου.
Είναι πολύ κακότυχο…»

Ένας άλλος λέει:

«Πρέπει να είσαι ευσεβής!
Ούτε μία λεπτομέρεια δεν επιτρέπεται να είναι λάθος,
αλλιώς είναι αμαρτία
και ακόμη και η επόμενη ζωή σου θα είναι κακή…»

Ο πρώτος μιλά ξανά:

«Πρέπει να ακολουθείς!
Ακολουθώντας, μπορείς να αποφύγεις τη συμφορά.
Ολόκληρη η οικογένεια πρέπει να ακολουθεί —
αυτή είναι η λύτρωση και η ελπίδα…»

Ο άλλος προσθέτει πάλι:

«Πρέπει να τοποθετήσεις την εικόνα του παντού!
Σαν να πρέπει να μας επιτηρεί συνεχώς,
για να μη ξεφύγουμε από τον βηματισμό —
από όσα έχουν οριστεί.
Το νόημα αυτού του κόσμου έχει ήδη καθοριστεί —
βρίσκεται ακριβώς σε αυτό…»

Ο ακροατής τρομάζει
και πλησιάζει γρήγορα για να τους ρωτήσει:

«Αυτή η συμμορία για την οποία μιλάτε είναι τρομακτική
και τόσο κακή.
Πού βρίσκεται;
Πείτε μου, για να την αποφύγω.»

Οι δυο τους ανοίγουν διάπλατα τα μάτια,
τον κοιτούν με φρικιαστικές εκφράσεις και λόγια:

«Ποια συμμορία;

Ευχαριστώ πολύ την Εύα Πετρόπουλος Λιανού
Ποιος τρόμος;
Μιλάμε για πίστη.
Μιλάμε για θρησκεία.
Αυτό είναι το αληθινό καλό και η ελπίδα της ανθρωπότητας.
Καταλαβαίνεις;
Είσαι πραγματικά αξιολύπητος —
με μια ματιά φαίνεται πως δεν έχεις καμία πίστη…»