«Το Μεγάλο μας Τσίρκο»: Ένα διαχρονικό ταξίδι στην ελληνική ψυχή. Του Γιώργου Πρατζίκου

 

---

Αν και το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη πρωτοπαίχτηκε το 1973 στο θέατρο «Αθήναιον» από τους αείμνηστους Κώστα Καζάκο και Τζένη Καρέζη, η δική μου πρώτη ουσιαστική επαφή με αυτό το έργο-σταθμό ήρθε πριν από λίγα χρόνια. Ήταν χάρη στη Γεωργία Καρλατήρα, στα μαθήματα θεάτρου του Δήμου Διρφύων-Μεσσαπίων, όπου ετοιμαζόμασταν να το ανεβάσουμε. Αν και εκείνη η παράσταση τελικά δεν «ευδοκίμησε», το έργο ρίζωσε βαθιά στο νου μου, αφού αποτελεί την ίδια την ιστορία της χώρας μας.

Μια συγκλονιστική εμπειρία στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Χθες, μου δόθηκε η ευκαιρία μαζί με μέλη του Συλλόγου «Αγγελής Γοβιός» από την Καστέλλα, να παρακολουθήσουμε την παράσταση στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Οι ερμηνείες του  Ηλία Γκατζόπουλου και της Ελεωνόρας Ζουγανέλη ήταν συγκλονιστικές. Οι εναλλαγές πολλές, από το γέλιο στο κλάμα και τούμπαλιν, σε ένα ταξίδι που ξεκινά από τον μύθο του Κρόνου που έτρωγε τα παιδιά του και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Μέσα από τη σκηνή παρέλασαν:

• Η «ιμιτασιόν» Πυθία που ξέχασε τον χρησμό της και ο Ανδρόνικος.

• Η γκιλοτίνα, η Επανάσταση του 1821 και ο Καποδίστριας.

• Η 3η Σεπτεμβρίου του 1843, ο Καραγκιόζης και οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι.

• Ο Εθνικός Διχασμός, η Μικρασιατική Καταστροφή, η προσφυγιά, η Κατοχή και η Χούντα.

Η σύνδεση με το σήμερα: Το έργο που δεν παλιώνει

Γιατί όμως μας συγκινεί τόσο το «Μεγάλο μας Τσίρκο» το 2026; Η απάντηση κρύβεται στην εκπληκτική ικανότητα του Καμπανέλλη να περιγράφει τα «χρόνια παθήματα» αυτού του τόπου.

Σήμερα, σε μια εποχή παγκόσμιας αβεβαιότητας, το έργο μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Το «ρουσφέτι» που αναφέρεται ως εθνικό σπορ, η προσπάθεια των ξένων δυνάμεων να κρατούν τη χώρα υπό τον έλεγχό τους για δικούς τους λόγους και η αίσθηση ενός λαού που, ενώ ταλαιπωρείται και «κόβεται» σε κομμάτια, αρνείται να υποταχθεί, είναι καταστάσεις που βιώνουμε καθημερινά. Το έργο μας θυμίζει πως οι προκλήσεις αλλάζουν πρόσωπο, αλλά ο αγώνας για αξιοπρέπεια παραμένει ο ίδιος.

Ρίζες που δεν ξεριζώνονται

Πολύπαθος λαός οι Έλληνες, αλλά όπως φάνηκε περιτράνα και από την παράσταση, οι ρίζες μας δεν ξεριζώνονται όσες χιλιάδες χρόνια και να περάσουν. Το κείμενο του Καμπανέλλη παραμένει ένας φάρος που μας δείχνει ότι, παρά τις δυσκολίες, η συλλογική μας μνήμη είναι το πιο δυνατό μας όπλο.

Για το EviaSmile

---