Το θέμα της Ημερας:Μπακαλιάρος φτώχεια καταραμένη! Του Ιωάννη Ρουσόδημου

 

Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου.Δε ξέρω το έχω από μικρό παιδί .

Μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι χάρη στη παρατήρηση ,μπορούσα να αναλύω καλύτερα και να μπορώ να σχηματίζω τα δεδομένα μου.Έτσι δεν άργησα να αποχτήσω το ''βίτσιο''οι μεγάλες γιορτές να είναι για εμένα ένα πεδίο που έβγαζα πολλά και χρήσιμα συμπεράσματα!

Αυτό με βοήθησε στα χρόνια που ήρθαν και περισσότερο με βοήθησε επαγγελματικά.Ακόμη και σήμερα που έχω μεγαλώσει η παρατήρηση συνεχίζει και με βοηθάει στο να παίρνω αποφάσεις και να ακολουθώ δρόμους στη ζωή μου.έτσι και εφέτος η 25η Μαρτίου ήταν χρυσή ευκαιρία παρατήρησης!!!! Και ειδικά όταν το ''μότο'' πολλών είναι το ...''υποφέρουμε''!!!!

 Αλήθεια ''υποφέρουμε''? Πάμε να δούμε αν ισχύει. Παρατήρησα λοιπόν ότι Η τηγανίλα ενοχλεί το μέσο ελληνικό σπίτι. Ενδεχομένως να ισχύει και το άλλο.

 Η σύγχρονη ελληνική οικογένεια έχει ξεχάσει πώς αλευρώνεται ο μπακαλιάρος ή πώς φτιάχνεται το κουρκούτι. Οι νοικοκυρές να το χαν ευκολάκι αλλά το 2026 ποιος κάθεται να κοπανάει σκόρδα μέσα στο γουδί; Μπελάς. Και ποιος έχει πια γουδί στο σπίτι του; Όπερ η μέση ελληνική οικογένεια, ανήμερα του Ευαγγελισμού, είτε βγαίνει έξω να φάει, είτε παραγγέλνει.

Σάματις διαφέρω από τους υπόλοιπους ανθρώπους της εποχής μου; Όχι καθόλου. Διαφέρω όμως σε κάτι άλλο. Όταν παραγγέλνω, δεν φωνάζω παραλλήλως ότι πεινάω, ότι υποφέρω, ότι δεν τα βγάζω πέρα, ότι είμαι στο όριο της φτώχειας.

Στέκομαι στην ουρά παίρνω το πακέτο μου, λέω ένα «Δόξα τω Θεώ» που έχω αυτή την δυνατότητα και γυρίζω σπίτι μου.Κι όταν λέμε ουρά, εννοούμε καμιά εβδομηνταριά άτομα, που άρχιζαν από το ταμείο, έβγαιναν έξω από το μαγαζί και συνέχιζαν ως πέρα στην γωνία του πεζοδρομίου.

Όλοι δύσθυμοι και μουρμούρηδες. Ήταν βλέπετε 25η του μήνα, και ως γνωστόν τα λεφτά των νοικοκυριών τελειώνουν πια από τις 20 κάθε μήνα, λόγω της φτώχειας στην οποία έχουμε υποχρεωθεί να ζούμε.

Στο μαγαζί τα πακέτα με τις παραγγελίες είχαν φτιάξει ένα πραγματικό βουνό δίπλα στο ταμείο. Αν έγερνε ο σωρός στο πλάι, ο ταμίας την είχε άσχημα. Ακόμα θα τον ψάχναμε κάτω από παντζαροσαλάτες και γαλέους. Χώρια αυτούς που τρώγανε στα τραπέζια γύρω-γύρω, χώρια εκείνους που περίμεναν ανυπόμονοι ν’ αδειάσει τραπέζι για να κάτσουν.

Κάθε έτοιμο πακέτο είχε απ’ έξω κολλημένο με ζιλοτέιπ ένα χαρτάκι που έγραφε όνομα, ώρα παράδοσης, την παραγγελία (3 μπακαλιάροι, 1 καλαμαράκια, 1 πατάτες, 1 παντζάρια, 1 σκορδαλιά) και την τιμή. Νοικοκυρεμένα πράγματα. Τα χάζεψα έτσι που ήταν ντανιασμένα. Τα περισσότερα ήταν ανάμεσα στα 50 και τα 70 ευρώ. Υπήρχαν και των 30 ευρώ, υπήρχαν και των 100συν, όμως ο μέσος όρος ήταν το 60άρι με 70άρι.Υπήρχαν τουλάχιστον 100 πακέτα έτοιμα, με ώρες παράδοσης 12:30, 13:00 και 13:30, εκείνη την ώρα είχα πάει εγώ. Προφανώς είχαν παραδοθεί κι άλλα πακέτα νωρίτερα, ενώ λογικά η κίνηση θα κορυφωνόταν μετά τις 14:00 με 14:30. Στην κουζίνα του μαγαζιού γινόταν πραγματικός πόλεμος. Οι φωνές και το πήγαινε-έλα ήταν κάτι το απερίγραπτο. Απορούσα τι απολάμβαναν εκείνοι που κάθονταν στα τραπέζια.

Εντάξει, no problem. Εορταστικός συνωστισμός, συνηθισμένη κατάσταση. Απλώς λέω κάτι που (στο δικό μου το μυαλό) φαντάζει λογικό. Η οικογένεια που δεν δίνει 15 ευρώ για να πάρει ένα φτερό μπακαλιάρου, να το ξαλμυρίσει και να το τηγανίσει (διότι βαριέται τα αλευρώματα και σιχαίνεται την τηγανίλα στην κουζίνα) αλλά προτιμά να δώσει 70 ευρώ για να τον πάρει απ’ έξω (κρύο γιατί τηγανίστηκε από το πρωί), ας μην διαμαρτύρεται παράλληλα ότι ζει στο όριο της φτώχειας. Διότι δεν ζει.

Ξέρω, θα μου πείτε την γνωστή θεωρία ότι στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν φτωχοί που ούτε το φτερό του μπακαλιάρου από τον μπακάλη δεν έχουν ν’ αγοράσουν. Επίσης ότι δεν πρέπει να κρίνω μόνο από τους «λίγους» που έχουν να ξοδέψουν. Μα αυτό ακριβώς σας λέω. Οι «λίγοι» δεν είναι διόλου λίγοι, είναι πάρα πολλοί. Και εγώ δεν ακούω μόνο τους πάμφτωχους να διαμαρτύρονται (δικαίως) ότι υποφέρουν, όλους τους ακούω να το φωνάζουν. Με οργή μάλιστα. Όσο για το μήνυμα του 21.χάθηκε η οσμή του από τη σκορδαλιά,και το αποδεδειγμένο γεγονός ότι οι πολλοί δε γνωρίζουν τίποτα γι'αυτή,εκτός από τσολιαδάκια ,εκδηλώσεις που πολύ καλώς γίνονται,άλλα πάνω από όλα ο μπακαλιάρος σκορδαλιά!!!! 

Και δύο παρατηρήσεις 

η 1η Πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι η μέση ελληνίδα ξοδεύει 400-800 ευρώ τον χρόνο για τα νύχια της. Με γεια τους με χαρά τους, εύχομαι στα κορίτσια να έχουν τα ωραιότερα και πιο περιποιημένα νύχια του κόσμου. Αλλά να μην σκούζουν παράλληλα ότι ζουν σε μια οικονομική κόλαση. Στην κόλαση, τα νύχια μένουν άβαφα, με τα πετσάκια άκοπα.

Η 2η Ξέρω ότι αυτά που γράφω εκνευρίζουν. Δεν με νοιάζει, έφτασα σε μια ηλικία που διαθέτω την ελευθερία να γράφω αυτά που πιστεύω, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις. Ειδικά στα social media. Εκεί που γίνεται το ''αντάρτικο''! Θα πω όμως και τούτο,Με το μυαλό που κουβαλάμε όλοι μας, έτσι που οδεύουμε συλλογικώς, η χρεωκοπία θα μας επισκεφθεί ξανά. 

Ήδη σκουπίζει τα παπούτσια της στο χαλάκι της εξώπορτας μας και ετοιμάζεται να χτυπήσει το κουδούνι άντε και του χρόνου.

Του Ι.Ρουσόδημου Agency Manager, Ασφαλιστικού και Χρηματοοικονομικού συμβούλου ΝOW-IONIOS Agency Group.