Το θεμα της Ημερας: Ελλάδα 2026 Δηλητήριο, οι ''Μαυρομιχαλαίοι'''ζουν! Του Ιωάννη Ρουσόδημου

 

Με αφορμή τα όσα συνέβησαν με τον Γιώργο Μυλωνάκη αντιληφθήκαμε όλοι τη σαπίλα που κυριαρχεί σε ένα κομμάτι της κοινωνίας μας! Η είδηση για την κατάρρευση και τη μάχη που δίνει για τη ζωή του ο Γιώργος Μυλωνάκης δεν θα έπρεπε να αφήνει περιθώρια για τίποτα άλλο πέρα από σιωπή και σεβασμό. 

Κι όμως, για ακόμη μία φορά, ένα κομμάτι του διαδικτύου επέλεξε τον αντίθετο δρόμο. Αντί για ανθρώπινη στάση, εμφανίστηκαν ειρωνείες, υπαινιγμοί και χυδαία σχόλια. Αντί για συμπαράσταση, κάποιοι έσπευσαν να «εκμεταλλευτούν» τη στιγμή. Είναι η συνέχεια μιας νοοτροπίας που καλλιεργείται εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια. Μιας κουλτούρας που έχει μάθει να λειτουργεί μέσα από την τοξικότητα. Από ευχές για ασθένειες και θανάτους, μέχρι πανηγυρισμούς για ανθρώπινες τραγωδίες, όταν αυτές αφορούν πολιτικούς αντιπάλους.

Αυτή η στάση δεν είναι απλώς πολιτικά ακραία. Είναι βαθιά απάνθρωπη. Δείχνει μια κοινωνική εκτροπή που δεν έχει καμία σχέση με ιδεολογία ή πολιτική κριτική. 

Είναι μια μορφή ηθικής παρακμής που βαφτίστηκε «άποψη» και «δικαίωμα λόγου».Το πιο ανησυχητικό είναι ότι για χρόνια αυτή η συμπεριφορά όχι μόνο γινόταν ανεκτή, αλλά και ενθαρρυνόταν από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους. Οι ίδιοι κύκλοι που σήμερα παριστάνουν τους υπερασπιστές της δημοκρατίας, ήταν εκείνοι που χάιδευαν τα αυτιά αυτής της τοξικότητας όταν τους εξυπηρετούσε.Οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας. 

Έχουν ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και φέρουν ένα επάγγελμα-βιτρίνα, ώστε ο κόσμος να μη συνειδητοποιεί ποια είναι η πραγματική τους δουλειά. Τέτοιοι δολοφόνοι συνειδήσεων και υπολήψεων αδιαφορούν για παιδιά, μανάδες, συζύγους, συντρόφους, οικογένειες αυτών που στοχοποιούν και “δολοφονούν” με ψεύτικα στοιχεία. 

Είναι βουτηγμένοι μέσα στη βία, τη λεκτική και τη φυσική. Από το «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν» Σκοπός τους? Εξόντωση όσων διαφωνούν μαζί τους με οποιονδήποτε τρόπο. Περιφέρονται στα πάνελς και το διαδίκτυο κρατώντας στα χέρια τους το μαχαίρι του χασάπη, έτοιμοι να κόψουν τον λαιμό του θηράματός τους. 

Μας λένε ότι πρέπει να σωθεί ή χώρα! Από ποιον ακριβώς να σωθεί η χώρα; Μόνο από κάτι τέτοια ρυπαρά στοιχεία του δημόσιου βίου αξίζει να σωθεί. Γιατί το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι να μας σώσουν από τους εαυτούς τους: από τους τραμπουκισμούς τους, τη δολοφονία προσώπων και χαρακτήρων και τα fake ντοκουμέντα τους.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι για χρόνια αυτή η συμπεριφορά όχι μόνο γινόταν ανεκτή, αλλά και ενθαρρυνόταν από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους. 

Οι ίδιοι κύκλοι που σήμερα παριστάνουν τους υπερασπιστές της δημοκρατίας, ήταν εκείνοι που χάιδευαν τα αυτιά αυτής της τοξικότητας όταν τους εξυπηρετούσε. Σήμερα, μπροστά σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για έναν άνθρωπο, θα περίμενε κανείς να έχει υπάρξει έστω μια στοιχειώδης αυτοκριτική. 

Δεν φαίνεται να υπάρχει. Και αυτό είναι ίσως το πιο θλιβερό. Ο Μυλωνάκης δεν θα είναι ο τελευταίος. 

Όσο το διακύβευμα μεγαλώνει, τόσο θα διεγείρονται οι σύγχρονοι Μαυρομιχαλαίοι. 

Οι συνεχιστές των δολοφόνων του Καποδίστρια. Απλώς σήμερα δεν βγαίνουν στον δρόμο κρατώντας πιστόλι και μαχαίρι. Ή ίσως όχι ακόμη. Ποιος ξέρει; Είναι ικανοί για όλα. Μέχρι και γι’ αυτό. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Η ανθρώπινη. Εκείνη που στέκεται με σεβασμό και αγωνία. Και αυτή η ελπίδα είναι που πρέπει να κυριαρχήσει. Μια ευχή απλή και καθαρή.

Του Ι.Ρουσόδημου Agency Manager, Ασφαλιστικού και Χρηματοοικονομικού συμβούλου ΝOW-IONIOS Agency Group.