Από το «Ωσαννά» στο «Σταύρωσον»: Μια απόσταση λίγων ημερών (και πολλής υποκρισίας)
Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, τιμούμε τη θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Οι εικόνες γνώριμες: πλήθος κόσμου να στρώνει ρούχα στο έδαφος, να κρατά βάια φοινίκων και να ζητωκραυγάζει: «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
Όμως, η Ιστορία κρύβει μια πικρή ειρωνεία: Οι ίδιοι άνθρωποι που Τον υποδέχθηκαν ως Βασιλιά, ήταν εκείνοι που λίγα εικοσιτετράωρα μετά, με το ίδιο πάθος, κραύγαζαν: «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν».
Αλήθεια, σε πόσους τομείς της ζωής μας επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο;
Στην Πολιτική: Τη μια μέρα αποθεώνουμε έναν ηγέτη ως «σωτήρα» και την επομένη, με την πρώτη απογοήτευση, τον αναθεματίζουμε και τον ισοπεδώνουμε.
Στον Αθλητισμό: Χειροκροτούμε παίκτες και προπονητές όσο φέρνουν νίκες, αλλά στο πρώτο «στραβοπάτημα» τους στήνουμε στον τοίχο χωρίς δεύτερη σκέψη.
Στην Εκκλησία: Συμμετέχουμε σε μια χειροτονία φωνάζοντας «Άξιος!», αλλά αν ο ιερέας πει ή κάνει κάτι που δεν ταιριάζει στα δικά μας μέτρα, γινόμαστε οι πρώτοι που θα τον κακολογήσουμε και θα ζητήσουμε την απομάκρυνσή του.
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
Ίσως γιατί οι άνθρωποι δεν ερωτευόμαστε το πρόσωπο, αλλά την προσδοκία που έχουμε από αυτό. Όσο ο άλλος υπηρετεί το δικό μας «θέλω», είναι ο ήρωάς μας. Μόλις πάψει να μας επιβεβαιώνει, γίνεται ο εχθρός μας.
Η σημερινή ημέρα είναι μια σπουδαία ευκαιρία για αυτοκριτική. Ας αναλογιστούμε πόσο εύκολα αλλάζουμε στρατόπεδο και ας προσπαθήσουμε να βρούμε μέσα μας τη σταθερότητα και την αλήθεια που λείπει από τις ιαχές του πλήθους.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου