Δήμος Διρφύων-Μεσσαπίων: ο Αντώνης Σπυρόπουλος δεν προδίδει την παρακαταθήκη Ψαθά — αναλαμβάνει την ευθύνη να τη διασώσει

Σε μια περίοδο που ο Δήμος χρειάζεται σταθερότητα, διοίκηση και δύσκολες αποφάσεις, κάποιοι επιλέγουν τη νοσταλγία ως πολιτικό άλλοθι και τη στοχοποίηση του νέου δημάρχου ως εύκολη αντιπολίτευση. Όμως η αυτοδιοίκηση δεν κρίνεται με συναισθηματικούς αφορισμούς, αλλά με ευθύνη, συνέχεια και πραγματική διαχείριση.

Δεν είναι εύκολο να διαδέχεσαι έναν άνθρωπο-σύμβολο

Ο Αντώνης Σπυρόπουλος δεν ανέλαβε σε κανονικές συνθήκες. Δεν μπήκε σε έναν ήρεμο πολιτικό κύκλο, ούτε είχε την πολυτέλεια του χρόνου, της προετοιμασίας και της ομαλής μετάβασης. Κλήθηκε να διοικήσει έναν Δήμο μετά την απώλεια του Γιώργου Ψαθά, ενός δημάρχου με έντονο αποτύπωμα, βαρύ πολιτικό κεφάλαιο και ισχυρό δεσμό με την τοπική κοινωνία.

Αυτό από μόνο του δημιουργεί μια άδικη σύγκριση. Γιατί κάθε απόφαση του νέου δημάρχου δεν αξιολογείται απλώς ως διοικητική πράξη, αλλά με το φίλτρο του «τι θα έκανε ο Ψαθάς». Όμως η διοίκηση δεν μπορεί να ασκείται με υποθετικά σενάρια και μεταφυσικές προβολές. Ο Δήμος χρειάζεται παρόντα δήμαρχο, όχι διαρκή πολιτική δίκη προθέσεων.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο Σπυρόπουλος μιμείται τον προκάτοχό του. Είναι αν μπορεί να κρατήσει όρθια τη λειτουργία του Δήμου σε μια δύσκολη συγκυρία. Και η απάντηση σε αυτό απαιτεί σοβαρότητα, όχι συνθήματα.

Η ευθύνη δεν είναι λαϊκισμός — και η διοίκηση δεν γίνεται με ευχές

Η πιο εύκολη πολιτική είναι να λες πάντα «όχι» σε κάθε δυσάρεστη απόφαση. Η πιο δύσκολη είναι να εξηγείς γιατί ορισμένες επιλογές, όσο αντιδημοφιλείς κι αν ακούγονται, κρίνονται αναγκαίες για να μη βρεθεί ο Δήμος μπροστά σε αδιέξοδο.

Όσοι καταγγέλλουν τον Αντώνη Σπυρόπουλο για την απόφαση αύξησης των τελών, αποσιωπούν το βασικό: ότι μια δημοτική αρχή έχει υποχρέωση πρώτα να διασφαλίσει πως ο Δήμος λειτουργεί, πως οι υπηρεσίες στέκονται, πως υπάρχει οικονομική ισορροπία και διοικηκή συνέχεια. Η αυτοδιοίκηση δεν είναι χώρος για φτηνές υποσχέσεις, αλλά πεδίο ευθύνης.

Ο δήμαρχος δεν κρύφτηκε πίσω από συναισθηματισμούς. Επέλεξε να μιλήσει με όρους πραγματικότητας. Αυτό μπορεί να ενοχλεί όσους είχαν συνηθίσει σε μια δημόσια συζήτηση όπου όλα λύνονται με γενικόλογες διαβεβαιώσεις. Αλλά όταν κάθεσαι στη θέση ευθύνης, δεν καλείσαι να χαϊδέψεις αυτιά. Καλείσαι να πάρεις αποφάσεις.

Και εδώ ακριβώς φαίνεται η διαφορά ανάμεσα στην εύκολη καταγγελία και στη δύσκολη διοίκηση.

Η συνέχεια μιας παράταξης δεν σημαίνει ακινησία

Υπάρχει μια βαθιά υποκριτική γραμμή σε όσους εμφανίζονται σήμερα ως αποκλειστικοί κληρονόμοι της πολιτικής παρακαταθήκης Ψαθά. Σαν να πιστεύουν ότι τιμή στη μνήμη του σημαίνει να μη μεταβληθεί τίποτα, να μη ληφθεί καμία δύσκολη απόφαση, να μη γίνει καμία διορθωτική κίνηση, να μείνει ο Δήμος παγωμένος στον χρόνο.

Αυτό δεν είναι συνέχεια. Είναι πολιτική μουμιοποίηση.

Ο Αντώνης Σπυρόπουλος δεν οφείλει να διοικήσει ως φωτοτυπία κανενός. Οφείλει να κρατήσει ζωντανή την παράταξη, να υπερασπιστεί τη θεσμική της σοβαρότητα και να προχωρήσει εκεί που απαιτείται προσαρμογή, τόλμη και τάξη. Οι αλλαγές σε ρόλους, η ανασύνταξη προσώπων, η διαφορετική διοικητική λογική, δεν είναι από μόνες τους προδοσία. Είναι δικαίωμα και υποχρέωση κάθε δημάρχου που αναλαμβάνει να φέρει αποτέλεσμα.

Η τοπική κοινωνία δεν έχει ανάγκη από μόνιμο εσωτερικό εμφύλιο, ούτε από δημόσιους θρήνους που μετατρέπονται σε πολιτικά εργαλεία. Έχει ανάγκη από διοίκηση που να αντέχει το βάρος της πραγματικότητας.

Ο Αντώνης Σπυρόπουλος δεν πρέπει να κριθεί από την ευκολία με την οποία κάποιοι τον στοχοποιούν, αλλά από τη δυνατότητά του να σταθεί όρθιος εκεί που άλλοι αρκούνται σε ρόλο σχολιαστή. Η παρακαταθήκη Ψαθά δεν προστατεύεται με ιεροποίηση, ούτε με πολιτική εκμετάλλευση της μνήμης του. Προστατεύεται όταν ο Δήμος διοικείται σοβαρά, όταν λαμβάνονται αποφάσεις και όταν κάποιος έχει το θάρρος να αναλάβει το κόστος αντί να κρύβεται πίσω από το συναίσθημα. Και σήμερα, είτε αρέσει είτε όχι σε ορισμένους, αυτός ο άνθρωπος είναι ο νέος δήμαρχος.

outnews