## Ένα Αντίο για τις δύο δεκαεφτάχρονεςπου Πονάει και ένα «Φτάνει» που Πρέπει να Ακουστεί

 

**Ψυχούλες μας, που φύγατε τόσο άδοξα...**

Σήμερα η σιωπή είναι πιο δυνατή από κάθε φωνή. Σήμερα, όλοι εμείς νιώθουμε το μερίδιο της ευθύνης να μας βαραίνει — ακόμη κι αν δεν σας γνωρίσαμε ποτέ προσωπικά. Γιατί κάθε παιδί που «σβήνει» κάτω από το βάρος της πίεσης, είναι ένα κομμάτι του μέλλοντός μας που χάνεται.

### Η Κοινωνία της Πίεσης

Ζούμε σε μια εποχή που απαιτεί το «τέλειο». Μια κοινωνία που ανεβάζει τον πήχη δυσθεώρητα ψηλά, που μετράει την αξία ενός ανθρώπου με βαθμούς, επιδόσεις και κοινωνική προβολή. Οι νέοι μας πνίγονται στο άγχος, κυνηγώντας προσδοκίες που συχνά δεν είναι καν δικές τους.

 * **Οι Πανελλήνιες δεν είναι το τέλος:** Είναι απλώς ένας σταθμός, μια εξέταση, ένα στάδιο.

 * **Η αποτυχία δεν υπάρχει:** Υπάρχουν μόνο διαφορετικά μονοπάτια. Αν ένα παιδί δεν περάσει κάπου, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι τρόποι να κυνηγήσει τα όνειρά του και να πετύχει.

 * **Η ζωή είναι το δώρο:** Καμία εξέταση και κανένα πτυχίο δεν αξίζει περισσότερο από μια ανάσα, ένα γέλιο, μια βόλτα στον ήλιο.

### Ένα Μήνυμα προς Γονείς και Εκπαιδευτικούς

Είναι η ώρα να σταματήσουμε να ζητάμε «αριστεία» και να αρχίσουμε να ζητάμε **ευτυχία**.

> Βοηθήστε τα παιδιά να δουν τη φωτεινή πλευρά. Μην τα πιέζετε, μην τα καταπιέζετε. Γίνετε η ασπίδα τους απέναντι στο άγχος και όχι ο επιπλέον βάρος στους ώμους τους.

> 

### Η Υπόσχεσή μας

Κι εμείς, που έχουμε δημόσιο λόγο και γράφουμε, οφείλουμε να υπενθυμίζουμε καθημερινά ότι **η ζωή είναι όμορφη**. Οφείλουμε να προβάλλουμε την ελπίδα και όχι τον ανταγωνισμό.

**Καλό ταξίδι στο φως, κορίτσια μας.** Συγγνώμη που ως κοινωνία δεν καταφέραμε να σας δείξουμε εγκαίρως πόσο πολύτιμες ήσασταν, πέρα από βαθμούς και υποχρεώσεις.

**Ας γίνει η θυσία τους η αφορμή να αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας λίγο πιο σφιχτά σήμερα. Χωρίς όρους. Χωρίς «πρέπει». Μόνο με αγάπη.**