Το θέμα της ημέρας: Δεν θα σώσετε τις συντάξεις με...ξοφλημένο σύστημα! Του Ιωάννη Ρουσόδημου

 

Δεκαετία του 80,ήταν η δεκαετία που μπήκαν οι ''βάσεις'' για την διάλυση ενός αξιόπιστου συνταξιοδοτικού συστήματος! Διορισμοί αβέρτα ,από παράθυρα ,πόρτες ,ακόμη και από καμινάδες, ειδικά στον δημόσιο τομέα! Έπρεπε δεν έπρεπε ,είχε δεν είχε τα προσόντα, διορισμός! Έφθανε να ήταν κομματικός ή να τον σύστηνε κάποια Τ.Ο ! Δεν έφθανε αυτό όμως όταν η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πήρε τις πτωχευμένες επιχειρήσεις στο δημόσιο ως ΔΕΚΟ ,δήθεν να τις εξυγιάνει. τις γέμισε με κομματικούς σε σημείο που διπλασίασαν ή τριπλασίασαν τα χρέη τους!!!! Μέσα σε όλα αυτά και ο χρόνος εργασίας που μειώθηκε ,μόνο στον δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, και έφθασε ακόμη και μόλις τα 25 χρόνια υπηρεσίας! Δόθηκαν μισθοί που ποτέ δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματική παραγωγικότητα ,αλλά και στον πραγματικό χρόνο εργασίας! Ο πρώτος υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης τότε Α.Κουλουριάνος έφθασε στο σημείο να παραιτηθεί ,αρνούμενος να δεχτεί ότι όλο αυτό οδηγούσε τη χώρα στην χρεοκοπία! Δεν κάνω φυσικά λόγο για τα εφάπαξ δίχως καμία οικονομική αναλογικότητα ή για τα επιδόματα -εφεύρεση ,ώστε να ανεβαίνουν οι ''χαμηλοί'' μισθοί των ...''πελατών''! Ο ''στρατός'' έτοιμος ,το κράτος ''φούντο'' ,αφού όλα αυτά στηρίζονταν στον δανεισμό της χώρας ,που αντί να δημιουργεί υποδομές πρώτα ,τα έδινε για εξαγορά ψήφων! Το καθεστώς αυτό λοιπόν όχι μόνο δεν ''αναδιαρθώθηκε'' αλλά ''βαφτίστηκε και ''αναδιεμητικό''! Το υπηρέτησαν και το υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις και έβαλαν τη βόμβα σε λειτουργία! Ποιό κράτος? Το κόμμα πρώτα! Έτσι γαλουχήθηκε λοιπόν μια και πλέον γενιά Ελλήνων! Σήμερα όμως και με δεδομένο ότι η Ελλάδα φθίνει λόγο υπογεννητικότητας που θα βρεθούν οι εργαζόμενοι που θα τα'ί'σουν το ''τέρας'' ,ώστε αυτό να συνεχίσει να πληρώνει? Είμαστε μπροστά σε μια κρίση του συνταξιοδοτικού μας συστήματος ,αρέσει δεν αρέσει, και ειδικά σε αυτή τη γενιά που το ''άρμεξε'', με τις δικές μας εισφορές και τους φόρους μας! Δε βγαίνουμε πλέον βρε παιδάκι μου ! Πάμε τώρα στις πικρές Αλήθειες ...Γιάννης Στουρνάρας είπε το αυτονόητο, και γι’ αυτό ενόχλησε. Οι δημόσιες συντάξεις, από μόνες τους, δύσκολα θα εξασφαλίσουν στο μέλλον επαρκές εισόδημα για τους εργαζόμενους που σήμερα πληρώνουν εισφορές. Η δήλωσή του δεν ήταν μια τεχνοκρατική παρατήρηση. Ήταν μια σπάνια στιγμή ειλικρίνειας μέσα σε μια χώρα που έχει μάθει να αντιμετωπίζει το ασφαλιστικό σαν πεδίο υποσχέσεων, παροχών και πολιτικής εξαπάτησης. Στο 7ο Συνέδριο Επαγγελματικής Ασφάλισης της ΕΛ.Ε.Τ.Ε.Α., με τίτλο «Η Επαγγελματική Ασφάλιση στο επίκεντρο της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για τις Αποταμιεύσεις και τις Επενδύσεις». Ο ίδιος ο τίτλος δείχνει τη μεγάλη μετατόπιση που πρέπει να γίνει. Το συνταξιοδοτικό δεν μπορεί να παραμένει φυλακισμένο στη λογική του κρατικού ταμείου που μοιράζει αύριο όσα εισπράττει σήμερα. Πρέπει να συνδεθεί με αποταμίευση, επενδύσεις, ιδιοκτησία και ατομική ευθύνη. Η πρώτη σκληρή αλήθεια είναι απλή. Το αναδιανεμητικό σύστημα δεν είναι κουμπαράς. Είναι μια υπόσχεση. Οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν τους σημερινούς συνταξιούχους, με την προσδοκία ότι οι αυριανοί εργαζόμενοι θα κάνουν το ίδιο για εκείνους. Όταν όμως η κοινωνία γερνά, όταν η εργασία αλλάζει και όταν οι πολιτικοί αγοράζουν εύκολη δημοφιλία με ξένα χρήματα, αυτή η υπόσχεση γίνεται ολοένα και πιο εύθραυστη.

Η δεύτερη σκληρή αλήθεια είναι ότι το σύστημα αυτό δεν είναι τόσο δίκαιο όσο παρουσιάζεται. Ονομάζεται αλληλεγγύη, αλλά πολύ συχνά λειτουργεί ως μεταφορά βάρους στους νεότερους. Άνθρωποι που δεν ψήφισαν τις παλιές υποσχέσεις, δεν έζησαν τις εποχές των πρόωρων συντάξεων και δεν πρόλαβαν το πάρτι της μεταπολίτευσης, καλούνται να χρηματοδοτήσουν ένα μοντέλο που δεν τους εγγυάται αντίστοιχη ασφάλεια. Εδώ ακριβώς μπαίνουν ο δεύτερος και ο τρίτος πυλώνας. Είναι πιο δίκαιοι επειδή συνδέουν καθαρότερα την εισφορά με την παροχή. Ο εργαζόμενος δεν πληρώνει απλώς σε έναν απρόσωπο κρατικό μηχανισμό. Βλέπει έναν λογαριασμό. Χτίζει ένα δικαίωμα. Δημιουργεί περιουσία. Ένα μέρος του κόπου του δεν εξαφανίζεται στον μεγάλο κουβά του κράτους, αλλά αποταμιεύεται, επενδύεται και επιστρέφει σε αυτόν με τρόπο διαφανή και εποπτευόμενο.

Είναι και πιο ανθεκτικοί στο μέλλον. Όχι επειδή οι αγορές κάνουν θαύματα. Καμία σοβαρή φιλελεύθερη επιχειρηματολογία δεν χρειάζεται τέτοια παραμύθια. Είναι πιο ανθεκτικοί επειδή δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από την επόμενη κυβερνητική απόφαση, τον επόμενο προϋπολογισμό και την επόμενη γενιά φορολογουμένων. Ένα σύστημα που στηρίζεται μόνο στην πολιτική υπόσχεση μπορεί να κουρευτεί, να παγώσει ή να αλλάξει με έναν νόμο. Ένα σύστημα που χτίζει πραγματική αποταμίευση δίνει στον πολίτη κάτι πολύ ισχυρότερο: ιδιοκτησία.

Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Η σύνταξη δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως φιλοδώρημα του κράτους προς τον πολίτη στα γεράματά του. Πρέπει να είναι αποτέλεσμα εργασίας, αποταμίευσης, θεσμικής συνέπειας και προσωπικής ιδιοκτησίας. Ο πρώτος πυλώνας πρέπει να υπάρχει για να προστατεύει από τη φτώχεια και να εγγυάται ένα βασικό επίπεδο αξιοπρέπειας.

Του Ι.Ρουσόδημου Agency Manager, Ασφαλιστικού και Χρηματοοικονομικού συμβούλου ΝOW-IONIOS Agency Group