Editorial: ## Γυναικοκτονίες: Το Τυφλό Μονοπάτι της Ανασφάλειας, της Ζήλειας και της Εμμονής.

 

Το ζήτημα των γυναικοκτονιών αποτελεί μια από τις πιο σκοτεινές και βαθιές πληγές της σύγχρονης κοινωνίας. Με αφορμή τις κοινωνιολογικές προσεγγίσεις και την αρθρογραφία, όπως αυτή του Γιώργου Πράτζικου, επιχειρείται συχνά μια βουτιά στον ψυχισμό του θύτη για να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που οδηγεί στην πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας.

Οι γυναικοκτονίες δεν είναι απλώς «εγκλήματα πάθους» ή τυχαία περιστατικά. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς εσωτερικής παθογένειας. Αν αναλύσουμε τα αίτια, πέρα από τα πατριαρχικά στερεότυπα, θα δούμε ότι στον πυρήνα τους κρύβονται συγκεκριμένα ψυχολογικά ελλείμματα:

### 1. Η Βαθιά Έλλειψη Αυτοπεποίθησης

Αντίθετα με την εικόνα του «ισχυρού» ή κυριαρχικού άνδρα που προσπαθεί να προβάλει ο θύτης, η πραγματικότητα κρύβει μια **τεράστια έλλειψη αυτοπεποίθησης**. Ο θύτης νιώθει εσωτερικά αδύναμος, ανεπαρκής και ανασφαλής. Για να καλύψει αυτό το τεράστιο κενό και να νιώσει ο ίδιος σημαντικός, προσπαθεί να επιβληθεί ολοκληρωτικά πάνω στη σύντροφό του. Η δική της ανεξαρτησία, η επιτυχία ή η προσωπικότητά της λειτουργούν σαν καθρέφτης που του θυμίζει τις δικές του ανασφάλειες, γεγονός που τον οδηγεί στην προσπάθεια να την εκμηδενίσει.

### 2. Η Νοσηρή Ζήλεια ως Μηχανισμός Ελέγχου

Η ζήλεια σε αυτές τις περιπτώσεις ξεπερνά κατά πολύ τα όρια του φυσιολογικού ενδιαφέροντος και μετατρέπεται σε **νοσηρή, κτητική ζήλεια**. Ο θύτης δεν αγαπά, αλλά θέλει να κατέχει. Βλέπει τη γυναίκα ως ιδιοκτησία του. Κάθε της κίνηση, κάθε κοινωνική της επαφή ή ακόμα και ένα απλό βλέμμα μεταφράζεται στο μυαλό του ως απειλή και προδοσία. Αυτή η ζήλεια τρέφεται από τις δικές του φαντασιώσεις και γίνεται το τέλειο πρόσχημα για την άσκηση ψυχολογικής και σωματικής βίας.

### 3. Το Ψυχολογικό «Κώλυμα» και η Εμμονή

Ένα από τα πιο καθοριστικά αίτια είναι το **ψυχολογικό κώλυμα (καθήλωση)** που παρουσιάζει ο θύτης. Πρόκειται για μια ακραία εμμονή, όπου ο άνδρας αδυνατεί να διαχειριστεί την έννοια της απόρριψης, του χωρισμού ή της απώλειας του ελέγχου. Όταν η γυναίκα αποφασίζει να φύγει ή να διεκδικήσει την ελευθερία της, το «κώλυμα» του θύτη ενεργοποιείται: δεν μπορεί να αποδεχτεί το «όχι», δεν μπορεί να προχωρήσει τη ζωή του και εγκλωβίζεται σε μια καταστροφική ιδεοληψία. Στο μυαλό του, η φράση «αν δεν είσαι δική μου, δεν θα είσαι κανενός» γίνεται ο απόλυτος, εμμονικός κανόνας.

> **Συμπέρασμα**

> Οι γυναικοκτονίες συμβαίνουν γιατί κάποιοι άνθρωποι, οπλισμένοι με **μηδενική αυτοπεποίθηση**, **τυφλή ζήλεια** και ένα **ανυπέρβλητο ψυχολογικό κώλυμα**, αρνούνται να δουν τη γυναίκα ως ισότιμο άνθρωπο με δικαίωμα στην επιλογή και τη ζωή. Η κατανόηση αυτών των αιτιών είναι το πρώτο βήμα για την πρόληψη και την εξάλειψη του φαινομένου.

>