Editorial: Δεν φοβούνται τον θάνατο γιατί δεν εκτιμάνε τη ζωή. Του πατρός Λίβυου

 

Η αρχαία τραγωδία γεννήθηκε όταν ο άνθρωπος κατάλαβε ότι υπάρχουν πράξεις που δεν διορθώνονται.

Η σύγχρονη κοινωνία κάνει το αντίθετο. Υπόσχεται ότι όλα διορθώνονται, όλα κουκουλώνονται. 

Γι' αυτό τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με την αίσθηση της τραγικότητας. Δεν φοβούνται τον θάνατο γιατί δεν εκτιμάνε τη ζωή. 

Θυμάμαι που είχα διαβάσει στο Μάσιμο Ρεκαλκάτι οτι ο νόμος, τα όρια στην ζωή του παιδιού, χρειάζονται για να του θυμίζουν την ευαλωτότητά του. Δηλαδή ότι υπάρχει όριο, θάνατος. 

Ετσι και πάλι είμαστε μπροστά σε μια βίαιη συμπλοκή ανηλίκων που έφερε τον τραγικό θάνατο ενός 15 χρόνου.

 Κάθε φορά που συμβαίνει μια τέτοια δολοφονία, όλοι ψάχνουμε το κίνητρο.

Γιατί; Σαν να μην μπορούμε να αντέξουμε την ιδέα ότι μπορεί να μην υπήρχε αρκετός λόγος; 

Θέλουμε μια εξήγηση γιατί δεν αντέχουμε ότι μπορεί να μην υπάρχει απολύτως καμία απάντηση. 

Νομίζουμε πως εάν καταλάβουμε θα λύσουμε και το πρόβλημα του κακού. Όμως αυτή είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση.

Το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, ότι τα παιδιά αυτά δεν έχουν κανένα λόγο που σκοτώνουν γιατί δεν έχουν κανένα λόγο να ζήσουν. 

Βιώνουν το απόλυτο κενό. 

Δεν σκοτώνουν από κάποιο λόγο αλλά από ανυπόφορη παρουσία κενού. 

Η ψυχή τους χασμουριέται θανάσιμα και μέσα από την βία νιώθουν υπαρκτοί, ορατοί, μας σοκάρουν για να τους κοιτάξουμε γιατί νιώθουν αόρατοι. 

Δεν έχουν κανένα σοβαρό λόγο να σκοτώσουν γιατί δεν βρίσκουν κανένα σοβαρός λόγο για να ζήσουν. Δηλαδή η απουσία νοήματος, ζωής και ονείρου. 

Το κενό σκοτώνει πιο εύκολα από το πάθος.

Έτσι ρωτάμε λανθασμένα «γιατί σκότωσε;». Το ερώτημα πρέπει να παει πολύ πιο πίσω. «Τι έχει συμβεί στις ζωές μας, στις οικογένειες μας, στην παιδεία και κοινωνία μας, ώστε ο θάνατος να μην μοιάζει πια αδιανόητος;».

Κάποτε ο θάνατος ήταν το όριο που σταματούσε τον άνθρωπο. 

Σήμερα μοιάζει να είναι απλώς μια ακόμη είδηση.

Και όταν ο θάνατος παύει να είναι όριο μυστηρίου, τότε και η ζωή παύει να είναι ιερή.

- π. Λίβυος-