# Από τη Μουριά στη «Μάνα του Χατζηπετρή»: Η Μόνιμη Ασυλία του Κακού Οδηγού

 

Δύο σοβαρά τροχαία μέσα σε μόλις δύο ημέρες, σχεδόν στο ίδιο σημείο. Απολογισμός; Τραυματισμοί, διαλυμένα αυτοκίνητα, οικογένειες στο πόδι. Και κάπου εδώ, ξεκινάει το γνωστό, εγχώριο «θέατρο του παραλόγου» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αν ανοίξει κανείς τα social media, θα νομίζει ότι ζούμε σε μια περιοχή όπου τα δέντρα επιτίθενται στα αυτοκίνητα και οι λακούβες έχουν δική τους νοημοσύνη. Διαβάζεις αναρτήσεις και εξοργίζεσαι: φταίει η φτελιά, φταίει η μουριά, φταίνε τα ξερά χόρτα, η κακή στροφή, η μάνα του Χατζηπετρή και η θειά μου η χορεύτρια!

Ταυτόχρονα, το ανάθεμα πέφτει στην Αστυνομία, επειδή προφανώς δεν έχει 1.000 περιπολικά και 2.000 αστυφύλακες να περιπολούν μέρα-νύχτα από την Κουμούλα μέχρι τα Δυο Βουνά.

### Το Μεγάλο Άλλοθι της Ανευθυνότητας

Ξέρετε ποιος δεν φταίει **ποτέ** σε αυτή τη χώρα; Ο μοναδικός πραγματικός υπεύθυνος: **Ο οδηγός.**

Καμία αναφορά από τους «ειδικούς» του πληκτρολογίου για την εγκληματική παραβατικότητα. Κουβέντα για την οδηγική ανικανότητα, για το τιμόνι που κρατιέται με το ένα χέρι επειδή το άλλο γράφει μήνυμα στο κινητό, για τη μέθη, για τη «μαστούρα», για την παραβίαση κάθε έννοιας του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, για την ταχύτητα που μετατρέπει τα οχήματα σε φονικά όπλα.

> **«Απεταξάμην την ευθύνη; Απεταξάμενος!»**

> 

Αυτό είναι το εθνικό μας σπορ. Πετάμε την ευθύνη από πάνω μας με μια ευκολία που τρομάζει, προσφέροντας απλόχερα άλλοθι στη στρεβλότητα. Για όλα φταίνε τα «κλαριά» και τα χορτάρια. Ποτέ εμείς.

### Ο Δρόμος είναι «Πόλεμος» και ο Κ.Ο.Κ. οι Κανόνες Εμπλοκής

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας δεν είναι ένα βιβλιαράκι για να περνάμε τις εξετάσεις των σημάτων και μετά να το πετάμε στο ντουλαπάκι. Μιλάει για τα πάντα, προβλέπει τα πάντα – αρκεί να τον γνωρίζεις πραγματικά και να τον σέβεσαι.

Ας μην γελιόμαστε: **Ο δρόμος είναι πόλεμος.** Και όπως σε κάθε πόλεμο, όποιος μάχεται πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος για όλα και να τηρεί αυστηρά τους «κανόνες εμπλοκής». Όταν βγαίνεις στον δρόμο χωρίς συνείδηση, χωρίς αντανακλαστικά, με το μυαλό σου στην οθόνη ή στο αλκοόλ, έχεις ήδη χάσει τη μάχη πριν καν ξεκινήσεις.

Συνεχίστε, λοιπόν, ορισμένοι να πορεύεστε εν ασυνείδητη ειρήνη, να χαϊδεύετε αυτιά και να ρίχνετε το φταίξιμο στις μουριές. Απλώς απεύχομαι να έρθει η ώρα που θα τα «λουστείτε» κι εσείς. Γιατί ο δρόμος δεν συγχωρεί τα άλλοθι.

Πληροφορίες απο τον Ασφαλιστή Ιωάννη Ρουσόδημο