Editorial # Εισιτήριο στην Ιστορία μας: Όταν οι Ρίζες ενός Λαού Μετατρέπονται σε Πολυτέλεια

 

Του EviaSmile 

Πόσο κοστολογείται η εθνική μνήμη; Πόσο αμείβεται η επαφή ενός λαού με τις ρίζες του; Στην Ελλάδα του σήμερα, η απάντηση δίνεται καθημερινά στα ταμεία των αρχαιολογικών χώρων και των μουσείων: κοστολογείται ακριβά, τόσο ακριβά που τείνει να γίνει προνόμιο λίγων.

Η πρόσφατη κατακόρυφη αύξηση των τιμών στα εισιτήρια των μνημείων μας –με την Ακρόπολη να φτάνει στα 30 ευρώ– δεν είναι απλώς μια διαχειριστική ή οικονομική απόφαση. Είναι μια βαθιά αντικοινωνική και πολιτισμική εκτροπή. Με το πρόσχημα του «εκσυγχρονισμού», της «συμμόρφωσης με τα ευρωπαϊκά πρότυπα» και της κάλυψης εργολαβικών αναγκών, το κράτος αντιμετωπίζει την πολιτιστική κληρονομιά όχι ως δημόσιο αγαθό, αλλά ως ένα εμπορικό προϊόν προς πώληση.

### Ο Έλληνας Φορολογούμενος… Ξαναπληρώνει

Ας ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Οι Έλληνες πολίτες συντηρούν τους αρχαιολογικούς χώρους, τις ανασκαφές και την πολιτιστική κληρονομιά μέσα από την βαριά και αδυσώπητη τακτική τους φορολογία. Κάθε λίθος, κάθε μάρμαρο και κάθε προθήκη μουσείου έχει ήδη πληρωθεί από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού.

Το να απαιτείται από μια τετραμελή ελληνική οικογένεια να διαθέσει πάνω από 100 ευρώ μόνο για τα εισιτήρια μιας επίσκεψης στον βράχο της Ακρόπολης –σε μια εποχή που η ακρίβεια σαρώνει τα νοικοκυριά– αποτελεί απροκάλυπτο αποκλεισμό. Ποιος εργαζόμενος, ποιος συνταξιούχος, ποια οικογένεια μεσαίας ή χαμηλής εισοδηματικής τάξης μπορεί να αντέξει αυτό το κόστος;

### Αποκοπή από τις Ρίζες

Το πιο επικίνδυνο, όμως, δεν είναι το οικονομικό βάρος. Είναι η **πνευματική και ψυχική αποκοπή**.

Όταν βάζεις ταξικό φράχτη στην είσοδο των μνημείων, στερείς από τον ντόπιο πληθυσμό το δικαίωμα στην ιστορική του αυτογνωσία. Όταν ένας λαός δεν μπορεί να περπατήσει στους χώρους όπου γεννήθηκε η δημοκρατία, η φιλοσοφία και η τέχνη του, παύει να είναι οργανικό κομμάτι αυτής της ιστορίας. Μετατρέπεται σε απλό παρατηρητή.

Τα μνημεία μας μετατρέπονται σταδιακά σε θεματικά πάρκα για εύπορους τουρίστες, ενώ ο ντόπιος πληθυσμός εξορίζεται από το ίδιο του το παρελθόν. Η συλλογική μνήμη δεν είναι τουριστικό σουβενίρ. Είναι η ταυτότητά μας, είναι η ραχοκοκαλιά της παιδείας μας και το στήριγμα των επόμενων γενεών.

### Ανεπίτρεπτο και Επικίνδυνο

Η δικαιολογία των «δωρεάν ημερών» μία φορά το μήνα κατά τους χειμερινούς μήνες αποτελεί εμπαιγμό. Η πρόσβαση στον πολιτισμό και την ιστορία δεν είναι ελεημοσύνη ούτε φιλανθρωπία του κράτους για να παρέχεται με το σταγονόμετρο. Είναι θεμελιώδες συνταγματικό και κοινωνικό δικαίωμα.

Η πολιτεία οφείλει να καταλάβει ότι η ιστορία δεν πουλιέται και δεν νοικιάζεται. Όταν αποκόπτεις έναν λαό από τις ρίζες του επειδή δεν έχει να πληρώσει το αντίτιμο, δεν αυξάνεις τα έσοδα του κράτους· φτωχαίνεις την ψυχή και το μέλλον του.

Είναι ανεπιτρεπτό. Και είναι ώρα να διεκδικήσουμε πίσω το δικαίωμα στη μνήμη μας.