Editorial:## Είμαι το «καλό παιδί» (Και αυτό αρχίζει να με κουράζει)

 

Για όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν πάντα εκείνος ο άνθρωπος. Αυτός που δεν φέρνει αντιρρήσεις, που δεν δημιουργεί προβλήματα, που θα κάνει πίσω για να περάσουν οι άλλοι καλά. Με έμαθαν –ή έμαθα μόνος μου– ότι για να με αγαπάνε και να με υπολογίζουν, πρέπει να είμαι χρήσιμος. Πρέπει να είμαι «βολικός».

Και το έκανα τέλεια. Έγινα ο ειδικός στο να διαβάζω τις ανάγκες των άλλων πριν καν τις εκφράσουν, και να εξαφανίζω τις δικές μου.

### Η καθημερινή μου φυλακή

Αν με ρωτήσεις πώς είναι να ζεις έτσι, θα σου πω ότι είναι εξαντλητικό. Είναι ένας διαρκής εσωτερικός πόλεμος ανάμεσα σε αυτό που θέλω και σε αυτό που «πρέπει» να κάνω για να είναι όλοι ευχαριστημένοι.

 * **Λέω «ναι» ενώ μέσα μου ουρλιάζω «όχι»:** Κάθε φορά που κάποιος μου ζητάει μια χάρη, ο αυτόματος πιλότος μου απαντάει αμέσως θετικά. Μετά, γυρίζω σπίτι και νιώθω θυμό με τον εαυτό μου που με πίεσα ξανά.

 * **Καταπίνω τα πάντα:** Αν κάτι με πειράξει, θα το κρατήσω μέσα μου. Θα το εκλογικεύσω, θα βρω δικαιολογίες για τον άλλον, μόνο και μόνο για να αποφύγω την ένταση. Φοβάμαι τη σύγκρουση λες και θα καταστρέψει τον κόσμο.

 * **Αναλαμβάνω τις ενοχές όλου του πλανήτη:** Αν κάποιος δικός μου δεν είναι καλά, νιώθω ότι φταίω εγώ. Ότι είναι δική μου ευθύνη να τον «φτιάξω», να τον κάνω χαρούμενο.

Το χειρότερο; Έχω συνδέσει την αξία μου με το πόσα προσφέρω. Αν μια μέρα δεν είμαι παραγωγικός, αν μια μέρα κουραστώ και θέλω να απομονωθώ, νιώθω ένα τεράσιο βάρος. Σαν να είμαι «λίγος». Σαν να μην δικαιούμαι να υπάρχω αν δεν είμαι χρήσιμος σε κάποιον.

### Η μεγάλη αλήθεια που προσπαθώ να αποδεχτώ

Όλο αυτό το διάστημα πίστευα ότι το να είμαι το «καλό παιδί» με κάνει ευγενικό και δοτικό. Όμως, αρχίζω να καταλαβαίνω ότι δεν είναι ακριβώς έτσι. Είναι ένας φόβος. Ο φόβος ότι αν δείξω ποιος είμαι πραγματικά –με τα νεύρα μου, τις αδυναμίες μου, τα όριά μου– οι άνθρωποι θα φύγουν. Ότι δεν θα με αντέξουν αν δεν είμαι τέλειος.

Όμως κουράστηκα να λέω «ναι» σε όλους και «όχι» σε μένα. Κουράστηκα να είμαι ο πρώτος που θα θυσιαστεί για να κρατηθούν οι ισορροπίες.

### Το δικό μου επόμενο βήμα

Δεν είναι εύκολο να αλλάξεις τον τρόπο που λειτουργείς μια ζωή. Αλλά προσπαθώ.

Μαθαίνω, σιγά-σιγά, να βάζω όρια. Μαθαίνω ότι το «όχι» μου δεν με κάνει κακό άνθρωπο, με κάνει απλά έναν άνθρωπο με αντοχές. Προσπαθώ να αντέχω εκείνο το άβολο συναίσθημα της ενοχής όταν δεν ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες κάποιου. Και κυρίως, προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου ότι **δεν χρειάζεται να κερδίζω την αγάπη κανενός με το σπαθί μου**. Δικαιούμαι να με αγαπούν γι' αυτό που είμαι, κι όχι γι' αυτό που μπορώ να τους προσφέρω.

Είμαι ένα καλό παιδί, ναι. Αλλά ήρθε η ώρα να γίνω καλό παιδί και για μένα.