​«Στο Μονοπάτι της Ηρώς: Διαβάζοντας για μια μεγάλη καρδιά που δεν λύγισε»

 Υπάρχουν στιγμές που η ποίηση παύει να είναι απλώς λέξεις στο χαρτί και γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε αναμνήσεις, συναισθήματα και ψυχές που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους.

Στη βραδιά ποίησης στο «Μονοπάτι της Ηρώς», είχα την τιμή και τη συγκίνηση να διαβάσω στίχους από μια ξεχωριστή ποιητική συλλογή. Μια συλλογή που τυπώθηκε από τους γονείς του Δημήτρη Παναγιώτη Κυλερτζή εις μνήμην του, ως ελάχιστος φόρος τιμής στο ελεύθερο πνεύμα του και στη μεγάλη του καρδιά.

Ο Δημήτρης Παναγιώτης έφυγε από κοντά μας το 2024 στη Χαλκίδα, σε ηλικία μόλις 44 ετών, αφού πάλεψε γενναία για είκοσι ολόκληρα χρόνια σε έναν άνισο αγώνα με τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Παρά τις δυσκολίες, η ευαισθησία του και η ανάγκη του για έκφραση παρέμειναν ζωντανές μέσα από τους στίχους του — στίχους γεμάτους προσμονή, νοσταλγία και αυθεντικό αίσθημα, όπως στα ποιήματα «Τριγυρνώ» και «Καλοκαιρινή Ανάμνηση».

Θα ήθελα να εκφράσω ένα θερμό, δημόσιο ευχαριστώ στον καλό μου φίλο και ιστορικό-αρχαιολόγο, Νίκο Καρατζά. Χάρη στη δική του ευαισθησία, τα ποιήματα αυτά έφτασαν στα χέρια μου με την προτροπή να ακουστούν στη βραδιά ποίησης, τιμώντας έτσι τη μνήμη του Δημήτρη Παναγιώτη.

Μέσα από τη φωνή μας και τη δική σας ανάγνωση, οι στίχοι του συνεχίζουν να ταξιδεύουν. Ο Δημήτρης Παναγιώτης μπορεί να έφυγε, αλλά το ελεύθερο πνεύμα του μένει εδώ, χαραγμένο σαν μια «καλοκαιρινή ανάμνηση που δεν τελειώνει».