Editorial: Σεβασμός στην πόλη και το περιβάλλον: Όταν η ατομική ευθύνη γίνεται «ψιλά γράμματα»

 

Ο σεβασμός στον δημόσιο χώρο, στη φύση και στην καθαριότητα της πόλης μας δεν είναι πολυτέλεια· είναι δείγμα πολιτισμού και στοιχείο της καθημερινής μας ποιότητας ζωής. Δυστυχώς όμως, για ορισμένους συμπολίτες μας, έννοιες όπως η συλλογική φροντίδα και η ατομική ευθύνη παραμένουν «ψιλά γράμματα» και ανεξήγητα δυσνόητες.

Το φαινόμενο είναι γνώριμο σε όλους: πλαστικά μπουκάλια, σακούλες, μπάζα και κάθε λογής απορρίμματα πετιούνται ανεξέλεγκτα όπου βρει ο καθένας — από τα πεζοδρόμια και τα πάρκα μέχρι τις κοίτες των ποταμών. Η νοοτροπία του «πετάω ό,τι μου κατέβει στην γκλάβα» μετατρέπει τους κοινόχρηστους χώρους σε χωματερές, υποβαθμίζοντας το περιβάλλον στο οποίο ζούμε εμείς και τα παιδιά μας.

Το πιο ορθωμένο παράδοξο, όμως, εμφανίζεται αμέσως μετά. Οι ίδιοι άνθρωποι που ρυπαίνουν, είναι συχνά οι πρώτοι που διαμαρτύρονται για την εικόνα της πόλης, αναζητώντας ευθύνες αποκλειστικά στους άλλους. Φταίει ο δήμος, φταίει το κράτος, φταίει η κακή η κοινωνία, φταίει —όπως λέει και το γνωστό άσμα— ακόμα και ο «Χατζηπετρής». Οποιοσδήποτε άλλος, αρκεί να μην χρειαστεί να κοιτάξουν στον καθρέφτη και να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες.

Η προστασία του περιβάλλοντος και της πόλης μας ξεκινά από τις καθημερινές, μικρές μας πράξεις. Αν θέλουμε καθαρούς δρόμους, γαλάζια νερά και προστατευμένα ποτάμια, οφείλουμε πρώτα απ' όλα να αλλάξουμε νοοτροπία. Η καθαριότητα δεν είναι δουλειά μόνο των συνεργείων του δήμου· είναι υποχρέωση όλων μας.