Editorial: Η δική μου «Παγκόσμια Ημέρα Γάτας»: Μια αγάπη που κρατάει μια ζωή

 

Εχθές ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Γάτας, όμως για μένα, κάθε μέρα είναι μια αφορμή να χαμογελάσω χάρη σε αυτά τα υπέροχα πλάσματα.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ως μικρό παιδί, είχα μια τελείως ξεχωριστή, σχεδόν μαγική σύνδεση με τις γάτες. Ήταν μια αγάπη έμφυτη, μια έλξη που δεν μπορώ να την εξηγήσω εύκολα με λόγια. Όλοι γύρω μου προσπαθούσαν να με συγκρατήσουν. Ακόμα και στο σχολείο, ο αείμνηστος δάσκαλός μου, ο Θανάσης Κούρνης, με έμαλωνε συνεχώς: «Μην τις χαϊδεύεις, μην τις παίρνεις αγκαλιά!» μου έλεγε.

Αλλά εγώ… εκεί! Εκείνο το μικρό αγόρι δεν άκουγε κανέναν. Η ανάγκη μου να προσφέρω μια αγκαλιά, ένα χάδι, λίγη φροντίδα σε κάθε τετράποδο φίλο ήταν πάντα πιο δυνατή από κάθε υπόδειξη. Έφτασα μάλιστα στο σημείο, μικρός, να μοιραστώ ακόμα και το γάλα μου μαζί τους — πίνουμε παρέα, όπως μοιράζονται τα φιλαράκια τα πάντα!

Από εκείνα τα παιδικά χρόνια μέχρι και σήμερα, αυτή η σχέση παραμένει ζωντανή και αναλλοίωτη. Είτε πρόκειται για δεσποζόμενη γάτα, είτε για ένα αδέσποτο που θα συναντήσω στον δρόμο, για μένα κάθε γάτα είναι και μια ξεχωριστή ιστορία. Έχει τον δικό της χαρακτήρα, το δικό της βλέμμα, τη δική της προσωπικότητα που περιμένει να σου αποκαλυφθεί αν της δώσεις λίγο χρόνο και αγάπη.

Με αφορμή λοιπόν τη χθεσινή ημέρα, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη μικρή εξομολόγηση. Γιατί οι γάτες δεν είναι απλώς κατοικίδια· είναι συντροφιά, είναι δάσκαλοι ανιδιοτελούς αγάπης, κι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της ζωής μου.

Χρόνια πολλά σε όλα τα γατάκια του κόσμου — δεσποζόμενα και αδέσποτα — και σε όλους εμάς που δεν σταματήσαμε ποτέ να τα παίρνουμε αγκαλιά!