Άρνηση για το σχολείο. Της Χριστίνας Κύλλα

 Πώς εκδηλώνεται η δυσκολία

Στις μικρές ηλικίες, η άρνηση συνήθως δεν λέγεται με λόγια λέγεται με το σώμα: κλάμα, πόνος στην κοιλιά, καμιά φορά και εμετός. Το παιδί μπορεί να ξαναρχίσει να βρέχεται το βράδυ, να μιλάει σαν μικρότερο, να κολλάει πάνω σε ένα ενήλικο πρόσωπο που εμπιστεύεται.

Σε μεγαλύτερες ηλικίες η γλώσσα αλλάζει: πονοκέφαλος, δυσκολία συγκέντρωσης, διαταραγμένος ύπνος ή διατροφή, μια θλίψη που δεν εξηγείται εύκολα. Μπορεί να ακούσετε «οι συμμαθητές με κοροϊδεύουν» ή «η δασκάλα είναι πολύ αυστηρή» ,φράσεις που αξίζει να ακουστούν με σοβαρότητα, ακόμα κι αν η πραγματικότητα αποδειχθεί διαφορετική απ' ό,τι νιώθει το παιδί.

Τι κρύβεται συνήθως από πίσω

Στις μικρές ηλικίες, η πιο συχνή αιτία είναι το άγχος αποχωρισμού καθώς το άγνωστο σχολείο φαντάζει λιγότερο ασφαλές από την αγκαλιά του σπιτιού. Δεν είναι σπάνιο μάλιστα η δυσκολία να ανήκει εν μέρει και στον ίδιο τον γονιό, που δυσκολεύεται εξίσου να αποχωριστεί.

Στις μεγαλύτερες ηλικίες, οι λόγοι πυκνώνουν: άγχος επίδοσης, φόβος αποτυχίας, υψηλές προσδοκίες δικές μας ή του δασκάλου,μια αλλαγή δασκάλου, μια δυσκολία στην οικογένεια, ένα πρόβλημα υγείας, έναν αποχωρισμό γονιού.

Συμβουλές για γονείς

1. Μη θυμώνετε, δείξτε κατανόηση. Ο θυμός δεν φέρνει ποτέ τα αποτελέσματα που ελπίζουμε· η σταθερότητα και η υπομονή, ναι.

2. Μείνετε λίγο, μετά φύγετε με σιγουριά. Λίγα λεπτά στην αυλή αρκούν. Μια αποχαιρετιστήρια αγκαλιά, ένα «τα λέμε το μεσημέρι » με σταθερή φωνή και φεύγετε. Το δισταγμό σας το νιώθει το παιδί πιο έντονα κι από τα δικά του λόγια.

3. Διαβάστε μαζί μια ιστορία για το σχολείο. Ένα βιβλίο για ένα παιδί που πάει σχολείο πρώτη φορά δίνει λέξεις σε ένα συναίσθημα που το παιδί δεν ξέρει ακόμα να ονομάσει. Καλύτερα το βράδυ πριν, ήρεμα, όχι βιαστικά το πρωί.

4. Βοηθήστε το να γνωρίσει συμμαθητές εκτός σχολείου. Μια βόλτα στο πάρκο, μια επίσκεψη σπίτι σε ένα παιδί της τάξης αφού το παιχνίδι χτίζει την άνεση πιο γρήγορα απ' ό,τι νομίζουμε.

5. Μην αλλάζετε σχολείο. Η άρνηση συνήθως ακολουθεί το παιδί κι όχι το κτήριο.Η αλλαγή σπάνια λύνει το πρόβλημα, συχνά το καθυστερεί.

6. Ψάξτε τον πραγματικό λόγο, όχι το σύμπτωμα. Ο πονοκέφαλος ή η κοιλιά είναι η επιφάνεια. Μια ήρεμη κουβέντα, χωρίς ανάκριση, βοηθά να φανεί τι κρύβεται από κάτω.

7. Η επίδοση περιμένει. Στην αρχή, ο στόχος είναι απλός: να επιστρέψει και να παραμείνει στο σχολείο. Οι βαθμοί έρχονται μετά.

8. Δώστε χρόνο, χωρίς υπερβολές. Δεν χρειάζεται να φοβάστε την άρνηση. Μια σταθερή, ήρεμη στάση συνήθως την αποδυναμώνει μόνη της.

9. Αν η δυσκολία επιμένει, ζητήστε βοήθεια. Όταν οι δικές σας προσπάθειες δεν αρκούν, ένας ειδικός ψυχικής υγείας μπορεί να βοηθήσει έγκαιρα — και δεν είναι ένδειξη αποτυχίας να το ζητήσετε.

Χριστίνα Κύλλα Φιλόλογος | MSc Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας |