Ενα συγκινητικο αφιερωμα στο Νικολαο Μοσχοφίδη στο Μονοπάτι της Ηρώς

 

Η ιστορία του Νικολάου Μοσχοφίδη είναι από εκείνες τις διαδρομές που αποδεικνύουν τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής και το πώς το φως της δημιουργίας μπορεί να νικήσει ακόμη και το πιο βαθύ σκοτάδι.

Γεννημένος στη Δράμα το 1933 από Μικρασιάτες γονείς, συνδέθηκε από νωρίς με τη συλλογική μνήμη και τον ξεριζωμό. Σε ηλικία μόλις οκτώ ετών, το Σεπτέμβριο του 1941, ένα τραγικό ατύχημα με έκρηξη καπνογόνου χειροβομβίδας του στέρησε την όραση. Κι όμως, η απώλεια αυτή δεν στάθηκε εμπόδιο για να αναπτύξει μια ολόκληρη ζωή γεμάτη προσφορά, γνώση και πνευματικό αγώνα.

Αφού ολοκλήρωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στη Σχολή Τυφλών στην Καλλιθέα και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αρρένων Δράμας το 1961, εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα με την εργασία του ως τηλεφωνητής στα κεντρικά γραφεία της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης Α.Ε. —από όπου συνταξιοδοτήθηκε το 1983— συνέχισε να διευρύνει τους ορίζοντές του, καταφέρνοντας να εισαχθεί στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. το 1975 και να λάβει το πτυχίο του το 1979.

Η δράση του στον τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης υπήρξε καθοριστική:

 * Διετέλεσε γραμματέας και πρόεδρος του Σωματείου «Ένωση Τυφλών Βορείου Ελλάδος Λουδοβίκος Μπράιγ» (1961-1983).

 * Υπήρξε δραστήριο μέλος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Τυφλών Κεντρικής Μακεδονίας και της Εθνικής Ομοσπονδίας Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες.

 * Υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου της Σχολής Τυφλών Θεσσαλονίκης (1996-1999) και παρέμεινε αναπληρωματικό μέλος έως το 2002, ενώ δίδαξε τη γραφή Μπράιγ στο τμήμα τηλεφωνικής της Σχολής.

 * Διατήρησε πάντα ζωντανές τις ρίζες του, συμμετέχοντας ενεργά στο Δ.Σ. του Συλλόγου Κιουταχειωτών Μικράς Ασίας «Ο Αίσωπος».

Όταν η συνεργάτιδά μου Αργυρούλα Στούπα μου πρότεινε να συμπεριλάβουμε δύο ποιήματά του στη βραδιά ποίησης στο Μονοπάτι της Ηρώς, η συγκίνηση για τη στάση ζωής του ήταν ο λόγος που αποδέχθηκα την πρόταση χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η γραφή του Νικολάου Μοσχοφίδη δεν είναι απλώς στίχοι· είναι η αποτύπωση μιας ζωής που δεν λύγισε ποτέ, ένα ζωντανό παράδειγμα θέλησης, αξιοπρέπειας και προσφοράς στο συνάνθρωπο.