Όταν η βία εισβάλλει στο σχολείο: Από τη λεκτική ένταση στον ξυλοδαρμό — Πού οδεύουμε; Του Γιωργου Πρατζικου

 

Το πρωί, παρακολουθώντας το βίντεο που διακινήθηκε στο διαδίκτυο με την εκπαιδευτικό στα Άνω Λιόσια να φωνάζει με ένταση στα παιδιά, η πρώτη αντίδραση ήταν η παύση. Αρχικά, δεν ήταν σαφές τι ακριβώς είχε προηγηθεί. Βλέποντας το υλικό πιο προσεκτικά, η αρχική απόφαση ήταν η αποχή από κάποιο δημόσιο σχόλιο. Σε θέματα που αφορούν τη σχολική κοινότητα και τις ισορροπίες μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, η βιαστική τοποθέτηση συχνά αδικεί την πραγματικότητα.

Η συνέχεια, όμως, ξεπέρασε κάθε όριο.

Η είδηση ότι γονέας βιαιοπράγησε εναντίον της εκπαιδευτικού, στέλνοντάς την στο νοσοκομείο, καθιστά τη σιωπή αδύνατη. Η μετάβαση από τον προβληματισμό για μια παιδαγωγική διαχείριση στη σωματική επίθεση και τη νοσηλεία συνιστά επικίνδυνη εκτροπή.

Ποιος έδωσε σε οποιονδήποτε το δικαίωμα να αυτοδικεί; Πότε νομιμοποιήθηκε η σωματική βία ως μέσο απονομής «δικαιοσύνης» μέσα ή έξω από τον σχολικό χώρο;

Όποια ένσταση, παράπονο ή διαφωνία κι αν υπάρχει για τη συμπεριφορά ενός εκπαιδευτικού, υπάρχουν θεσμοθετημένες διαδικασίες: η Διεύθυνση του σχολείου, η Ομοσπονδία, η Διεύθυνση Εκπαίδευσης και, εφόσον απαιτείται, η Δικαιοσύνη. Η χειροδικία δεν επιλύει κανένα πρόβλημα· αντίθετα, ακυρώνει κάθε παιδαγωγικό πλαίσιο και μεταφέρει στα ίδια τα παιδιά το χειρότερο δυνατό μήνυμα: ότι η βία είναι αποδεκτή λύση.

Δεν είναι δυνατόν να ανεχόμαστε συνθήκες στις οποίες οι εκπαιδευτικοί μετατρέπονται σε στόχους βιαιοπραγίας για τον οποιοδήποτε λόγο. Η προστασία της σωματικής ακεραιότητας και της αξιοπρέπειας των λειτουργών της εκπαίδευσης είναι αυτονόητη προϋπόθεση για τη λειτουργία του σχολείου.

Ντροπή. Η βία δεν καταπολεμάται με βία, και η κοινωνία οφείλει να θέτει σαφή όρια πριν η αυθαιρεσία γίνει κανόνας.