Γιώργος Σιλιβάκος: Δύο Ποιήματα από την Ποιητική Βραδιά στο Μονοπάτι της Ηρώς

 

Ο ποιητής Γιώργος Σιλιβάκος συμμετείχε στην ποιητική βραδιά στο «Μονοπάτι της Ηρώς», προσφέροντας στους παρευρισκόμενους δύο ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά ποιήματα. Με λόγο εσωτερικό, γεμάτο συμβολισμούς και έντονη εικόνα, ο δημιουργός αγγίζει θέματα όπως η εγκατάλειψη, η αντοχή της ομορφιάς και η αναζήτηση της αλήθειας.

Τα Ποιήματα του Γιώργου Σιλιβάκου

Τα Άγρια Τοπία Της Εγκατάλειψης

Οι τοίχοι πεσμένοι...

Ένας καναπές στην χορταριασμένη αυλή... περιμένει...

Αυτούς...

Που τον Εγκατέλειψαν...

Πεσμένα Νεραντζιά ολόγυρα Σαπίζουν...

Στις σπασμένες πόρτες...

Μόνο τα τριαντάφυλλα έμειναν ν' ανθίζουν...

Μόνο Αυτά Άντεξαν...

Επέμειναν...

Βλέπεις η ομορφιά έμαθε ν' ανθίζει...

Στα πιο άγρια τοπία της Εγκατάλειψης...

Ωδή Στον Έλιοτ

Σαν τον Έλιοτ προσπάθησα να φτιάξω μια Έρημη χώρα...

Εκεί που νιώθω την ελευθερία των βουνών... εκεί που

είναι όλα τόσο ήσυχα... ταπεινά... κι ύστερα κάποια τον

κατάλαβα μάλλον τον ένιωσα... όταν μου έφερε τους

κούφιους ανθρώπους... βαλσαμωμένους... κενούς...

άδειους... χωρίς μάτια... με τις χαμένες ψυχές ριγμένες στη

Σκιά...

Προσπάθησα... ήθελα έστω και ένας να δει... να

καταλάβει... πως το άπιαστο όνειρο... είναι η

Βουκολική Ζωή... Εκεί είναι η αλήθεια...

Μα... με μάτια τυφλά.. πως να δεις...

Είναι πολύ μακριά η ζωή... Τόμας... ναι...

Είναι πολύ μακριά και είναι αργά...

Γεμίσαμε τα κεφάλια μας με άχυρο... Τόμας... ναι...

Κάπου όμως είδες ότι υπάρχουν κι αυτοί με τα ολόισια

μάτια... Αυτοί... που χορεύουν κάτω από τα μαραμένα

αστέρια... το τραγούδι του Προύφοκ...

Είναι πολύ μακριά η ζωή Τόμας...

Και ναι... ο κόσμος τελειώνει...

Τελειώνει...

Με έναν Λυγμό...