Editorial: Η ευθύνη του ρόλου και η ανάγκη για αποκατάσταση

 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο φθοροποιό για την κοινωνία από τη σιωπή απέναντι στην ανευθυνότητα. Όταν επιλέγουμε να μην κάνουμε «μουγκά στη στρούγγα», δεν το κάνουμε από διάθεση αντιδικίας, αλλά από την επιτακτική ανάγκη να προστατεύσουμε το δίκαιο, την προσπάθεια και το μέλλον ανθρώπων που βασίζονται σε δομές και αποφάσεις τρίτων.

Η δημοσίευση μιας τέτοιας ανάρτησης ενέχει πάντα κόστος και απαιτεί θάρρος. Ωστόσο, η ανοχή στις δικαιολογίες εκτρέφει την αυθαιρεσία. Όταν η πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων ορισμένων υπαλλήλων οδηγεί στο να χαθούν ευκαιρίες, μαθητείες και κόποι μηνών, το πρόβλημα παύει να είναι τυπικό — γίνεται ουσιαστικό και βαθιά κοινωνικό.

Πίσω από κάθε αίτηση, από κάθε φάκελο και από κάθε διοικητική διαδικασία, δεν βρίσκονται απλά χαρτιά ή ψηφιακά δεδομένα. Βρίσκονται άνθρωποι. Βρίσκονται αγωνίες, προσδοκίες και το δικαίωμα στην εξέλιξη.

Όταν όσοι κατέχουν θέσεις ευθύνης οχυρώνονται πίσω από γραφειοκρατικές προφάσεις ή επιδεικνύουν αδιαφορία, το πλήγμα δεν είναι μόνο λειτουργικό. Είναι ηθικό. Η απουσία ενσυναίσθησης —η αδυναμία να μπουν, έστω για λίγο, στην ψυχοσύνθεση του αιτούντος— μετατρέπει τη δημόσια ή θεσμική υπηρεσία σε έναν στεγνό μηχανισμό που συχνά αδικεί αντί να εξυπηρετεί.

Η επαγγελματική εθιξία δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι η επίγνωση των συνεπειών που έχει η αμέλεια κάποιου στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου. Όταν γίνονται λάθη ή επιδεικνύεται κωλυσιεργία, η μόνη έντιμη στάση δεν είναι η μετάθεση ευθυνών, αλλά η άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών για την αποκατάσταση της αδικίας.

Έστω και τώρα, την ύστατη στιγμή, οφείλουν να βρεθούν οι ενδεδειγμένες λύσεις. Η αποκατάσταση των πληγέντων δεν είναι χάρη· είναι υποχρέωση και η μόνη οδός για την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας.

Η σιωπή σημαίνει συνενοχή. Και απέναντι στην αδικία που προκαλεί η ανευθυνότητα, η φωνή της αλήθειας είναι το πρώτο βήμα για τη διορθωτική αλλαγή.