Eviasmile:Ψάχνοντας την Ειρήνη στο 2026

 

Πριν από λίγες ημέρες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης. Και αναρωτιέμαι πραγματικά, τι σημαίνει πια αυτή η λέξη;

Πέρασαν χρόνια από τότε που άρχισα να αποτυπώνω αυτές τις σκέψεις, κι όμως η αίσθηση παραμένει ίδια. Παιδιά συνεχίζουν να φεύγουν τόσο άδικα—είτε στην άσφαλτο, όπως ο Σταύρος και ο Βαγγέλης που δεν ξεχνάμε ποτέ, είτε από αρρώστιες, από φυσικές καταστροφές, από την απουσία πρόληψης. Περιστατικά που πληθαίνουν γύρω μας, κάνοντάς μας να νιώθουμε πως ζούμε σε έναν διαρκή, ακήρυχτο πόλεμο με την καθημερινότητα.

Τα δάση μας δοκιμάστηκαν σκληρά όλα αυτά τα χρόνια για την ικανοποίηση συμφερόντων και από εγκληματικές αμέλειες. Οι πλημμύρες—σαν εκείνο το εφιαλτικό ξημέρωμα της 9ης Αυγούστου που τα πάντα έγιναν ποτάμι—άφησαν ανεξίτηλα σημάδια. Κι όμως, μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να καταρέει και να ξαναγεννιέται βίαια, εγώ συνεχίζω να ψάχνω την Ειρήνη.

Και ξέρετε κάτι; Την βρίσκω ξανά και ξανά.

Την βρίσκω στα χαμόγελα των μικρών παιδιών που βλέπω κάθε πρωί στο σχολείο—αυτή η αθωότητα είναι ο μόνος αληθινός πυξίδας μας. Την βρίσκω στη μουσική και στην τέχνη, εκεί όπου ο άνθρωπος ημερεύει.

Την βρίσκω σήμερα στη Βόρεια Εύβοια, όπου τα νεαρά δέντρα ψηλώνουν πια πάνω από τα αποκαΐδια του τότε. Η φύση, με μια βουβή επιμονή, μας φωνάζει πως ό,τι κι αν της κάνουμε, εκείνη θα βρει τον τρόπο να αναγεννηθεί και να μας διδάξει ελπίδα.

Την βρίσκω σε ένα ποτήρι καλό κρασί τα δειλινά, γιατί πράγματι «οίνος ευφραίνει καρδίαν» και γλυκαίνει τις σκέψεις. Την βρίσκω στις απλές, καθημερινές στιγμές συντροφικότητας που συχνά προσπερνάμε.

Αν καθίσω να απαριθμήσω όλα όσα μου δίνουν ανάσα, θα γράφω σελίδες επί σελίδων. Το μήνυμα όμως, πέντε χρόνια μετά, παραμένει το ίδιο δυνατώ: Ψάξτε κι εσείς. Μην περιμένετε να τη βρείτε στις ειδήσεις ή στον έξω κόσμο. Η Ειρήνη ήταν, είναι και θα είναι πάντα μέσα μας.