​«Ο ήλιος βασιλεύει, αλλά οι θύμησες μένουν: Τιμώντας τους παππούδες μας κάθε μέρα»

 

«Παππού, γιαγιά...

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων. Κατά την άποψή μου όμως, δεν πρέπει να γιορτάζετε μόνο μία φορά τον χρόνο, αλλά να γιορτάζετε εσείς, οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας, κάθε μέρα! Κάθε μέρα πρέπει να έχουμε στον νου μας τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν.

Εγώ προσωπικά γνώρισα παππού και γιαγιά μόνο από την μεριά της μητέρας μου, διότι από την μεριά του πατέρα μου είχαν φύγει από τη ζωή πριν καν ο πατέρας μου παντρευτεί. Οι επιρροές που έχω και από εσένα, παππού, και από εσένα, γιαγιά, είναι μεγάλες. Αν και έχετε φύγει από αυτόν τον κόσμο εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια, είστε πάντα ζωντανοί για εμένα και έχω πάντα κάτι καλό να θυμάμαι.

Εσύ, γιαγιά μου, αν και σκληρή, είχες έναν απίστευτο εσωτερικό πλούτο. Αγαπούσες πολύ το τραγούδι, και ειδικά το παραδοσιακό, και όποτε έβρισκες ευκαιρία τραγουδούσες μόνη σου ή ακόμη και σε χαρές και λύπες της οικογένειας. Αν και ποτέ δεν ασχολήθηκες επαγγελματικά με το τραγούδι, το τραγούδι ήταν η ίδια σου η ζωή. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τους αρραβώνες της θείας μου αλλά και τον γάμο της, όπου τραγουδούσες τόσο όμορφα, που κάτι σκιρτούσε μέσα μου και με συγκινούσε βαθιά. Το αγαπημένο σου κομμάτι ήταν το "Ο ήλιος βασιλεύει" — είχες βάλει μάλιστα έναν από τους ξαδέρφους μου να σου γράψει μια κασέτα μόνο με αυτό το τραγούδι! Οι θύμησες από εσένα είναι πάρα πολλές. Καθόμασταν όταν πηγαίναμε στο χωριό ή όταν ερχόσουν στα Ψαχνά και συζητούσαμε με τις ώρες.

Όμως, πολλά πράγματα πήρα και από εσένα, παππού μου. Ειδικότερα την αγάπη μου για την ψαλτική και την εκκλησία, αφού ο ίδιος από μικρός ήσουν ψάλτης στο χωριό μέχρι την ηλικία των 93 σου χρόνων! Οι δικοί μας, όταν σε άκουγαν να ψέλνεις, έλεγαν: "Ακούστε το αηδόνι πώς ψέλνει". Κι όταν η γιαγιά είχε νεύρα, πήγαινες και διάβαζες τους ψαλμούς του Δαυίδ για να ηρεμήσει, όπως έλεγες. Η γιαγιά "γκλατζάνη" σε ανέβαζε, "γκλατζάνη" σε κατέβαζε! Κι εσύ, παππού, μας εξιστορούσες συνεχώς ιστορίες από την κατοχή...

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες επί σελίδων για εσάς. Αλλά σκοπός μου δεν είναι μόνο αυτός, αλλά να τιμήσω κι εγώ με τη σειρά μου την ημέρα αυτή — αν και πρέπει να σας τιμάμε κάθε μέρα. Να καθόμαστε να συζητάμε και να παίζουμε μαζί σας. Ναι, να παίζουμε! Κάτι το οποίο έμαθα πάρα πολύ καλά σε ένα συνέδριο που έγινε πριν από καποια χρονια στη Χαλκίδα, όπου νέοι και μεγαλύτεροι στην ηλικία έφτιαξαν παιχνίδια για όλες τις ηλικίες. Και θέλω να ευχαριστήσω την κα Ευαγγελία Αγγελίδου για αυτή μου την εμπειρία.

Αγαπήστε τους παππούδες και τις γιαγιάδες σας και να το δείχνετε κάθε στιγμή!»