Καληνύχτα με τον Simon

 

Μια ζεστή και χαλαρωτική βραδιά στο σπίτι, όπου η παράδοση, η λογοτεχνία και η βυζαντινή μουσική συναντιούνται. Ο άντρας ξεφυλλίζει την «Ευβοϊκή Μεσσαπία», η γυναίκα μελετά τη βυζαντινή ψαλτική, ενώ η ατμόσφαιρα συμπληρώνεται αρμονικά με το ποίημα για τη Χαλκίδα στην τηλεόραση και τις αναμνήσεις στον τοίχο.

Χαλκίδα

Νάν' σπασμένοι οι δρόμοι, νά φυσάει ο νότος

κι εγώ καταμονάχος καί νά λέω: τί πόλη!

νά μήν ξέρω άν είμαι –μέσα στήν ασβόλη–

ένας λυπημένος πιερότος!

Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα,

ώ Χαλκίδα –πόλη (έλεγα) καί φέτος

ήμουν –στ' όνειρό μου είδα–

Περικλέτος, πάλι Περικλέτος ήμουν –είδα…

Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι

πάν' σέ ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια,

Ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια

τά όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι.