Τελικά τι ανθρώπους θέλουμε; Ή μήπως χάσαμε τον δρόμο μας;

 

Κάθισα προχθές το βράδυ, κοιτάζοντας γύρω μου την καθημερινότητα, τις ειδήσεις, τις συζητήσεις στα καφενεία και τα social media, και μου ήρθε στο μυαλό ένα ερώτημα που με βασανίζει καιρό τώρα. Ένα ερώτημα ωμό, που δεν μας αφήνει σε ησυχία: Τελικά, τι ανθρώπους θέλουμε δίπλα μας;

Θέλουμε ανθρώπους μορφωμένους, με ήθος, με αρχές και αξίες –ακόμα κι αν κουβαλούν τα μειονεκτήματά τους, τις ιδιοτροπίες τους και τις ανθρώπινες ατέλειές τους– ή προτιμάμε ανθρώπους δίχως ηθικούς φραγμούς, αρκεί να είναι «βολικοί» και αποτελεσματικοί;

Γιατί η αλήθεια είναι μία: Έχουμε μπερδευτεί απίστευτα. Έχουμε χάσει την πυξίδα μας. Άλλο λέμε, άλλο σκεφτόμαστε και τελικά άλλο πράττουμε.

Το βάρος της ουσίας vs. η ευκολία του κυνισμού

Από τη μία πλευρά, υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν αρχές. Άνθρωποι της ντροπής, του φιλότιμου, της σκέψης. Εκείνοι που μπορεί να σε δυσκολέψουν γιατί δεν θα σου χαριτωθούν, γιατί έχουν γνώμη, γιατί έχουν μια αξιοπρέπεια που δεν εξαγοράζεται. Το «τίμημα» μαζί τους; Είναι άνθρωποι με σάρκα και οστά. Έχουν τις παραξενιές τους, κάνουν λάθη, δεν είναι αλάνθαστοι. Αλλά όταν σε κοιτάζουν στα μάτια, ξέρεις ότι υπάρχει ψυχή πίσω από το βλέμμα.

Από την άλλη, βλέπεις αυτούς που κινούνται χωρίς φρένα. Τους «έξυπνους» της εποχής, τους κυνικούς, τους ανθρώπους που δεν κουβαλούν το βάρος καμίας αξίας. Αυτούς που προχωρούν πατώντας επί πτωμάτων, που προσαρμόζονται παντού αρκεί να βολέψουν τον εαυτό τους. Και το χειρότερο; Συχνά τους κοιτάμε με μια περίεργη ζήλια ή αποδοχή, επειδή «αυτοί ξέρουν να ζουν».

Ο εσωτερικός μας αναστεναγμός

Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Στα λόγια, όλοι θέλουμε την τιμιότητα, την καλοσύνη και το καθαρό βλέμμα. Στην πράξη όμως; Πόσες φορές συμβιβαστήκαμε; Πόσες φορές κλείσαμε τα μάτια σε μια συμπεριφορά επειδή μας βόλευε τη δεδομένη στιγμή; Πόσες φορές προτιμήσαμε τον «ευέλικτο» από τον έντιμο;

Κάπου εδώ, νομίζω πως χρειαζόμαστε έναν βαθύ, ειλικρινή επαναπροσδιορισμό.

Δεν γίνεται να ψάχνουμε την ανθρωπιά αλλά να επιβραβεύουμε την ιδιοτέλεια. Πρέπει να θυμηθούμε ότι:

• Οι άνθρωποι με αξίες δεν είναι ρομπότ. Έχουν δικαίωμα στη στραβή τους μέρα, αρκεί να έχουν καθαρή καρδιά.
• Η μόρφωση και η καλλιέργεια φαίνονται στη συμπεριφορά, όχι στους τίτλους.
• Και κυρίως, ότι η ψυχή χρειάζεται καθαρό αέρα για να αναπνεύσει, όχι τοξικότητα με περιτύλιγμα επιτυχίας.

Η ώρα της αλήθειας

Μήπως, τελικά, φοβόμαστε τους αληθινούς ανθρώπους επειδή απαιτούν από εμάς να γίνουμε κι εμείς καλύτεροι; Μήπως προτιμάμε τις εύκολες σχέσεις και τις βολικές συναναστροφές, επειδή η ουσία κοστίζει;

Εσείς τι λέτε; Με ποιούς ανθρώπους θέλετε να πορεύεστε; Έχουμε περιθώριο να διορθωθούμε ή θα συνεχίσουμε να συμβιβαζόμαστε με το τίποτα;